ఈశ్వర నిర్ణయం
"జాగ్రత్త నాయనా! బస్సులో అప్రమత్తంగా ఉండు. నిద్రపోకు. డ్రైవరు వెనకాల సీటు తీసుకోకు. ఏ వెధవ ఎలా నడిపి చస్తాడో… ఏ యాక్సిడెంట్లూ కాకుండా క్షేమంగా నువ్వు గమ్యం చేరితే అంతే చాలు," ఇందిరమ్మ అప్పటికి ఏ వందోసారో ఇలా చెప్పడం.
విశ్వాస్ ఏమాత్రం విసుక్కోకుండా, తల్లి మాతృహృదయాన్ని అర్థం చేసుకుని…
"లేదమ్మా! నేనస్సలు నిద్రపోను. జాగ్రత్తగా పరిసరాలు గమనిస్తూ కూర్చుంటాను, సరేనా!?" అమ్మ చుబుకం పట్టుకుని ప్రేమగా చెప్పాడు.
"ఏడు గంటల ప్రయాణం. రాత్రంతా వాడిని నిద్రపోవద్దంటే వాడు రేపెళ్ళి ఆఫీసులో ఎలా పని చేస్తాడే ఇందిరా!? అయినా వాడేమైనా చిన్న పిల్లాడా!? మొన్ననే పాతిక నిండాయి. అయినా యాక్సిడెంట్ అంటూ జరిగాక, వాడు మెలకువతో ఉండి మాత్రం ఏం చేయగలడంటావ్!?" అనునయించబోయాడు నాగరాజు.
"ఆపండి మీరిక. బిడ్డ ఊరెళుతుంటే ఏంటా అపశకునం మాటలు! బస్సులో మంటలో, యాక్సిడెంటో జరిగితే మెలకువతో ఉంటే నేర్పుగా తప్పించుకోవచ్చని నేను చెబుతుంటే… ఆ మాటలేంటసలు!?" ఒక్క విదిలింపు విదిలించింది ఏడుపు గొంతుతో ఇందిరమ్మ.
ముక్కున వేలేసుకున్నాడు నాగరాజు. "వాడు బయలుదేరే ఐదారు గంటల ముందు నుంచీ నువ్వదే కదే అంటున్నావు! నేను అనగానే అపశకునమయ్యిందా!?" బోలెడు ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నేను జాగ్రత్త చెబుతున్నాను… నిద్రపోనీ, వాడు తప్పించుకోలేడు… గుడ్దూ కూసూ అంటున్నారు మీరు," గయ్యిమంది ఆమె.
"అమ్మా! నా ప్రాణం నీది. నీదైన ఈ ప్రాణాన్ని జాగ్రత్తగా కాపాడుకుంటాను, నువ్వు దిగులు పడకు. మీరిద్దరూ హాయిగా నిద్రపోండి. నువ్విలా బాధపడుతూ, భయపడుతూ వీడ్కోలు చెబితే నేను సంతోషంగా ఎలా వెళ్ళగలను? సరే, ఇక వెళ్ళొస్తాను," నవ్వుతూ అమ్మ బుగ్గమీద ముద్దు పెట్టి, బ్యాగులు భుజాలకు తగిలించుకుని బయలుదేరాడు విశ్వాస్.
"ఎన్నిసార్లు చెప్పాను విస్సూ నీకు!? 'పోతాను' అని అనొద్దని. 'వెళ్ళొస్తానని' చెప్పమన్నా కదా!" అంది చిరుకోపంగా ఇందిరమ్మ.
"అబ్బబ్బబ్బా… ఇందిరా! ఏంటి వాడిని అలా ప్రాణం తీస్తావు!? ఇక బస్సు టైమ్ అవుతోంది, వెళ్ళనీ!" విసుక్కున్నాడు నాగరాజు.
తల్లిదండ్రుల ఆశీర్వాదం తీసుకుని బయలుదేరాడు విశ్వాస్.
విశ్వాస్, ఇందిరమ్మ-నాగరాజుల ఏకైక సంతానం. ఎలాగో సరైన సమయానికి బస్టాప్ చేరుకుని, స్లీపర్ బస్సులో తనకు కేటాయించిన అప్పర్ బెర్త్ ఎక్కి పుస్తకం చదువుతూనే హాయిగా నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.
"మంటలు… ఫైర్… అయ్యో… మంటలు… మంటలు! బస్సు ఆపండి! అయ్యో ఎవరైనా డోర్ తీయండి!" అరుపులకు మెలకువ వచ్చి, తన బెర్త్ నుంచే కిందకు చూశాడు నిద్రమత్తులోనే.
బస్సంతా పొగ. అరుపులు, కేకలతో పరుగులు తీస్తున్న జనం కనిపించారు. హఠాత్తుగా కళ్ళ ముందు కన్నీళ్ళతో జాగ్రత్తలు చెబుతున్న తల్లి ముఖం కనిపించింది. ఒక్క క్షణం మైండ్ బ్లాంక్ అయిపోయింది అతనికి.
కానీ ప్రవేశ ద్వారం నుంచి బయటకు వెళ్ళే ప్రయత్నంలో, నాలుగో వరసలో ఉన్న విశ్వాస్ హడావుడిగా తన బ్యాగ్, ల్యాప్‌టాప్ బ్యాగ్ తీసుకుని దిగిపోబోతూ… తన సమీపంలో ఉన్న సీటులో నెలలు నిండిన ఒక గర్భిణి ఆందోళన పడుతుండటం, ఆమె తండ్రి ఆయాసపడుతుండటం చూసి ఊరుకోలేకపోయాడు.
బస్సులో అందరూ హైరానా పడుతున్నారు. ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ రెండు వైపుల ద్వారాల నుంచి బయటపడుతున్నారు. అక్కడి పరిస్థితి నానా గందరగోళంగా ఉంది. మంటలు అంతకంతకూ పెరుగుతున్నాయి. ఎవరో సెల్ ఫోన్ ఛార్జింగ్ పెట్టి వదిలేయడం వల్ల బ్యాటరీ పేలి మంటలు, పొగ మొదలయ్యాయని అనుకుంటున్నారు.
తనకు తల్లి మాటలు గుర్తువచ్చి త్వరగా బయటపడాలనిపించినా, ఆ నిస్సహాయ స్థితిలో ఉన్న తండ్రీకూతుళ్ళను వదిలేయడానికి విశ్వాస్ మనసు ఒప్పలేదు. సాటి మనిషిగా సాయం చేయాలనుకున్నాడు.
అంతలో ఒక ల్యాప్‌టాప్ బ్యాగ్ వీపుకు తగిలించుకుని, ఒక ఇరవై ఏళ్ళ యువకుడు దిగిపోయే ప్రయత్నంలో తన వరస దగ్గరకు వచ్చాడు. ఇక సందేహించకుండా విశ్వాస్ అతనికి వారిని చూపించి, సాయం చేయమని కోరాడు. ఆ కుర్రాడు (శరత్) వెంటనే ఆయాసపడుతున్న తండ్రి చేతిని పట్టుకుని, వారి బ్యాగ్‌ను తీసుకుని తోపులాటలో ముందుకు నడిచాడు.
విశ్వాస్ ఆలస్యం చేయకుండా తన బ్యాగ్‌ను కిటికీలోంచి బయటకు విసిరేసి, ల్యాప్‌టాప్ వీపుకు తగిలించుకుని, ఆ గర్భిణిని ఎత్తుకుని హడావుడిగా కిందకు దిగాడు. గర్భిణిని ఎత్తుకున్న విశ్వాస్‌ను చూసి జనం ఆ గందరగోళంలోనూ అతనికి బాట ఇచ్చి, మనుషుల్లో మానవత్వం ఇంకా మిగిలే ఉందని రుజువు చేశారు.
కిందికి దిగాక ఆమెను ఒక పక్కకు తీసుకెళ్ళి నేల మీద పడుకోబెట్టి, "వస్తానమ్మా, భయపడకు!" అని చెప్పి పరుగెత్తుకెళ్ళి తన బ్యాగ్, కిటికీలోంచి విసిరేసిన ఆమె లగేజీ తెచ్చి పక్కన పెట్టాడు. ఆ ఆందోళన వల్ల ఆమెకు అప్పటికే నొప్పులు మొదలైపోయాయి.
"మా డాడీ ఎక్కడ? నాకు బాగా నొప్పి వస్తోంది. డాడీని రమ్మనండి," అంటూ ఏడవసాగింది ఆ అమ్మాయి.
విశ్వాస్‌కు మతిపోయినట్లయింది. "వస్తారమ్మా మీ డాడీ! మీకు నేను హెల్ప్ చేస్తాను, ఏమీ భయపడకండి," అని చెప్పాడు కానీ ఏం చేయాలో తోచలేదు.
కాలిన గాయాలతో కొందరు, లగేజీ పోయిందని మరికొందరు… ఎవరి గోలలో వాళ్ళున్నారు. రాత్రి సమయం కావడంతో చీకటి, సెల్ ఫోన్ లైట్ల వెలుగులోనే అంతా గందరగోళం.
తనకు సాయం చేసిన కుర్రాడి పేరు శరత్ అని తెలుసుకుని, అతను ఆ అమ్మాయి తండ్రిని కూర్చోబెట్టిన స్థలానికి వెళ్ళాడు విశ్వాస్. అక్కడ ఒక చెట్టుకు ఆనుకుని కూర్చున్న ఆమె తండ్రి వైపు చూస్తే, ఆయన స్థాణువై కనిపించాడు (చనిపోయాడు). శరత్‌కు, విశ్వాస్‌కు బుర్ర తిరిగిపోయింది.
అక్కడ నొప్పులు పడుతున్న కూతురు, ఇక్కడ ఈ లోకం వీడిన తండ్రి. ఈ వార్త ఆమెకు ఎలా చెప్పాలి? ఆమెకు తక్షణ వైద్య సహాయం అందకపోతే రెండు ప్రాణాలు పోతాయి! అప్రాప్తముగా విశ్వాస్ శరత్ చేయి గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. శరత్ కూడా భావోద్వేగానికి లోనై విశ్వాస్ చేయి పట్టుకున్నాడు. విశ్వాస్ సర్వశక్తులూ కూడదీసుకుని శరత్‌తో—
"శరత్, నువ్విక్కడ ఈయన పార్థివదేహం దగ్గర ఉండి నీ ఫోన్ నెంబర్ నాకివ్వు. నేను ఆ అమ్మాయిని దగ్గర్లోని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళడానికి ఏదైనా వాహనం ఏర్పాటు చేస్తాను," అని చెప్పి ఆ పనిలో పడ్డాడు.
దారిన వెళ్ళే వాహనాలను ఆపి సాయం కోరగా, ఒక కార్ డ్రైవర్ ముందుకు వచ్చాడు. ఆ అమ్మాయిని సమీపంలోని గ్రామంలో ఉన్న ప్రసూతి గృహానికి తరలించారు. అక్కడ ఉన్న ఆర్.ఎం.పి, మంత్రసాని పర్యవేక్షణలో ఆమె ఆడశిశువుకు జన్మనిచ్చింది.
'అమ్మయ్య! రెండు ప్రాణాలు బయటపడ్డాయి. ఇప్పుడీ అమ్మాయికి తండ్రి మరణం గురించి ఎలా చెప్పడం?' అని మధనపడుతుంటే, మంత్రసాని వచ్చి ఆ అమ్మాయి పిలుస్తోందని చెప్పింది.
విశ్వాస్ లోపలికి వెళ్ళి, "అదృష్టవశాత్తు పాపా, నువ్వు క్షేమంగా ఉన్నారమ్మా. అన్నీ చక్కబడతాయి, ధైర్యంగా ఉండు," అన్నాడు.
దానికది స్పందిస్తూ, "అన్నా! నువ్వు దేవుడివి. మా డాడీ ఏరీ? వచ్చి పాపని చూడమనండి," అంది.
"అలాగేనమ్మా, ఆయన బస్సు దగ్గర రెస్ట్ తీసుకుంటున్నారు. మీ వారి ఫోన్ నంబర్లు ఇస్తే సమాచారం అందిస్తాను," అని చెప్పి ఆమె తండ్రి, భర్త, అన్న నంబర్లు తీసుకున్నాడు. బయటకు వచ్చి శరత్‌కూ, ఆ అమ్మాయి కుటుంబ సభ్యులకూ ఫోన్ చేసి విషయం తెలిపాడు.
సమయం తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలైంది. 'ఈ పాటికి వార్తల్లో బస్సు ప్రమాదం చూసి అమ్మ గాభరా పడుతుంది' అని ఆలోచించి, వెంటనే తన తల్లికి ఫోన్ చేసి, "అమ్మా! నేను క్షేమంగానే ఉన్నాను, చేరాక మాట్లాడతాను," అని ధైర్యం చెప్పాడు.
సాయంత్రానికి ఆ అమ్మాయి భర్త, అన్న వచ్చారు. ఆమెకు మెల్లగా తండ్రి విషయం చెప్పడంతో ఆమె కుంగిపోయింది. ఆ మరునాడు ఆమె తండ్రి అంత్యక్రియలు పూర్తి చేశారు.
శరత్‌కు, విశ్వాస్‌కు ఆ కుటుంబం నెమరువేసుకోలేని కృతజ్ఞతలు తెలిపింది. ఆ అమ్మాయి తన అన్న చేత బ్యాగులో ఉన్న రాఖీలు తీయించి విశ్వాస్, శరత్‌లకు కట్టించింది. "మా నాన్న పోతూ నాకు ఇద్దరు అన్నలను ఇచ్చి వెళ్ళారు," అని కన్నీళ్ళతో వీడ్కోలు చెప్పింది.
సాయంత్రం విశ్వాస్ వేరే బస్సులో తన గమ్యస్థానానికి బయలుదేరాడు. చేతికి ఉన్న రాఖీని చూసుకుంటూ— 'ఒకరికి మోదం, ఒకరికి ఖేదం… మరుక్షణంలో ఏం జరుగుతుందో తెలియనిదే జీవితం. బతుకు ఎప్పుడూ రుజుమార్గంలో సాగదు. కానీ ఇలాంటి క్లిష్ట పరిస్థితుల్లోనూ కొన్ని మధురానుభూతులు మిగులుతాయి' అని అనుకున్నాడు.
తోడబుట్టినవాళ్ళు లేని తనకు దేవుడిచ్చిన చెల్లి దొరికిందనే ఆనందంతో, రాఖీని ప్రేమగా స్పృశిస్తూ "అమ్మకు చెప్పాలి… నాకు ఒక చెల్లి, మేనకోడలు దొరికారని," అనుకుంటూ మెల్లగా నవ్వుకున్నాడు.
కామెంట్‌లు లేవు:
కామెంట్‌ను పోస్ట్ చేయండి