నారాయణ వృత్తము..ర /త/ హ..గణాలు..(UIU/UUI/UI)
గీత సారమ్మే మొ గాని
ఈత తో సంసార మందు
తాత యే గన్పట్టు చుండె
త్రాత రా రక్షింప నన్ను
ఆయువన్నన్ జిల్లు కుండ
వేయి మాటల్ బల్క నేల
సాయ శక్తుల్ ఒడ్డ నేమి
ప్రాయమాపే తీరు ఉందా
కాటు వేసే మృత్యు దంష్ట్ర
మాటు వేసే యుంది గాద
ఏటికయ్యా యాత నింత
మేటు లేయన్ సంప దింత
లేశ మైనన్ తత్వ చింత
ఈశుడా మాకేల లేదు
శ్వాశ వీడే వేళ నైన
ఆశ యేలన్ వీడ లేము
గాలి మూటే మర్త్య జన్మ
పేలి పోవున్ లిప్త లోన
శూలి భ్రాంతుల్ బాప వయ్య
జాలి జూపన్ నేర్పు మయ్య
ఇది మా రాజా అంటే మా చెల్లి ఈ ఏటి నాగుల చవితి పూజ.
మా ఇళ్లలో మేము పుట్టకు వెళ్ళి తీరాలి అనే నియమం లేదు. సరదా ఉంటే వెళ్ళటమే. చిన్నప్పుడు ఏమీ తెలియని రోజుల్లో పుట్టకు సరదా గా వెళ్ళే వాళ్ళం. కానీ చాలాకాలంగా పుట్టకు మేము ఎవరం వెళ్ళటం లేదు.ఇంట్లో ఇలా గద్దె నాగులను పెట్టీ పూజ చేస్తాము.
ఈ సోది అంతా మా కెందుకు అంటారా??
అక్కడికే వస్తున్నా.
కిందటి సంవత్సరం మేము పాయకరావు పేటలో ఉన్నప్పటి మాట ఇది.
మా చెల్లి రాజా బోటనీ ఎమ్మెస్సీ చేసి, హెడ్ మాస్టర్ గా 35 ఏళ్లు చేసి రిటైర్ అయింది కానీ...
ఈ పిల్లకి అసలు చదువు , సంధ్యా ఏమైనా వంట పట్టాయా? ఎలా ఏమి చదివి ఆ ఉద్యోగం చేసింది
అన్న సందేహం కలిగించేలా ఉంటాయి అప్పుడప్పుడు తన మాటలు, చేతలు.
అందుకే నాకూ తనకీ ఎప్పుడూ చుక్క ఎదురే. మా చిన్నక్క జానకి మధ్యలో ఉండి సర్దు బాటు చేస్తుంది.
ఆ సర్దుబాటు ఎలా ఉంటుంది అంటే...
"తనకి బుర్ర ఎదగలేదని తెలుసు కదా? ఇక ఎదగదు కదా!!"...
"అన్నీ తెలిసనీ బిల్డ్ అప్ ఇచ్చే నీ బుద్ధి ఏమయింది? తనకి మంచి, చెడూ ఏమి చెప్పి ప్రయోజనం లేదు. అందుకని నువ్వే నోరు మూసుకుని ఉండు అని నీ కెంత చెప్పినా ఎందుకు వినవు. అసలు నువ్వెందుకు తనకి అదీ ఇదీ చెప్తావు?" అని నా బుర్ర కుంకుడు కాయ రసం వేసి మరీ రుద్ది పారేస్తుంది.
అసలు ఒక్క మా జానకి అక్క మాత్రమే కాదు ,
మా ఇంట్లో అందరూ "చెల్లెళ్ళు చిన్న వాళ్ళు, నువు పెద్ద దానివి. నువ్వు వాళ్ళని ప్రేమగా చూడాలి. వాళ్ళు ఏమన్నా, ఎలా ఉన్నా వాళ్ళని ఏమీ అనకూడదు." అంటారు.
మళ్ళీ అదే మా అక్కల దగ్గరకి వచ్చేసరికి "అక్కలు నీ కన్నా పెద్ద వాళ్ళ మాట నువు వినాలి. వాళ్ళకి ఎదురు చెప్పకూడదు."అంటారు.
ఆ రకం గా ఎప్పుడూ ఇంట్లో పెద్ద, చిన్నను , అదే మొత్తం గా ఎవరి నీ,నేను ఏమీ అనకూడదు అని నాకు రూల్ పెట్టేసారు ...
అందుచేత నా చిన్నప్పటి నుండి నేటి వరకూ ఆ రూల్ నేను బ్రేక్ చేయక నాకు తప్పటం లేదు మరి..అందుకే రూల్ వున్నదే బ్రేక్ చెయ్యటానికి అని మా చిన్న అన్నయ్య నాకు చెప్పాడు లెండి..తన మాట నేను తూ చా తప్పకుండా ఆచరిస్తున్నాను...
అయితే నాకు ఉద్యోగం లో, సమాజం లో, మా అత్తారింట్లో ఆ పని చేయటానికి కుదరదలేదు. కానీ పుట్టింట్లో మాత్రం యధేచ్ఛగా రూల్, రైమ్ అనే వాటి జోలికి పోకుండా ఇదిగో ఇలా మా చెల్లెళ్లతో తో తలపడుతూ, అక్కలతో తల అంటించుకుంటూ
వుంటాను..🤣🤣
"మరి రాజా, శారద నాకు చెల్లెళ్ళు కదా వాళ్ళకి నా నేను అక్కని కదా వాళ్ళకి నా మాట వినమని , నా
కు ఎదురు చెప్పకూడని ఎందుకు చెప్పరు?" అని అప్పుడప్పుడు ప్రశ్నిస్తూ వుంటాను కూడా...
కానీ దానికి "ఆ మహా రాజా కన్నా నువ్వు ఏడాదే కదా పెద్ద. అయినా నువు చెప్పేది వినాల్సిన మాట అయితే వాళ్ళకి నీ మాట వినమని చెబుతాము లే."అనే వారు మా అమ్మగారు, అక్కలు. కానీ ఇంతవరకు మా పుట్టింటి వారి దృష్టిలో నా చెల్లెళ్లు నా వినాల్సిన మాట ఒక్కటి కూడా నేను అనలేదు.
అందువల్ల మా చెల్లెళ్ళు నా మాట ఏ రోజూ వినలేదు..🤣🤣
మా పుట్టింటి వాళ్ళ శాసనాలు, మాటలు విని విని విసుగొచ్చి వాళ్ళని ఏదీ అడగటం మానేసి నా దారిలో నేను అప్రతిహతం గా నా పుట్టింట్లో నా జైత్ర యాత్ర కొనసాగిస్తూ నా చెల్లెళ్ళ తో పోరాటాలు కొనసాగిస్తున్నాను నాకు, వాళ్ళకి ఊహ తెలిసిన దగ్గరి నుండి నేటి వరకూ .🤣
ఉండండి.ఎటో వెళ్ళిపోతున్నాను. ఇక్కడ మన అసలు కథ లోకి వస్తాను...
సరే. రాజా వీర లెవెల్లో గద్దె నాగులు పెట్టీ వాటికి చలివిడి, చిమ్మి, పళ్ళు , పాలు అన్ని నైవేద్యం పెట్టీ, ఇంకా ఆ చలివిడి చిమ్మిలి,పాలు, నీళ్ళు తన పిల్లలు, మనవలు, ఇంకా యావద్భారత ప్రజానీకం గోత్రాలు, పేర్లు చెపుతూ ఆ నాగుల తలల మీద అంటించి మరీ పెట్టీ, పోసీ ఆ నాగులు తింటున్నట్లు, తాగుతున్నట్టు భావించుకుంటూ ఆ నాగ లోకం లోకి
వెళ్ళి పోయి ఆ భక్తి పారవశ్యం తో నాగలోక విహారం చేసే సరికి ఆ నాగులకు విసుగు వచ్చి అవి మా రాజాకి ఆమె ఇల్లు గుర్తు చేసి ఇంటికి తొలేసాయి కాబోలు. దాంతో మా రాజా ఇక ఆరోజు కి పూజ పూర్తి చేసి లేచింది.
కానీ మర్నాడు పొద్దున్న రాజా ఆ గద్దె నాగులకి పునః పూజ చేసి అవి తీద్దాం అనుకునే సరికే అక్కడ బోలెడు కండ చీమలు చేరి హాయిగా అక్కడ ఈవిడ సెట్ అప్ చేసి వుంచిన చలివిడి, చిమ్మిలి ఆరగింపు కార్యక్రమం మొదలు పెట్టాయి.
దానికి మా వీర భక్తురాలు భక్తి పారవశ్యం శిఖర స్తాయి కి చేరుకుని తన్మయత్వం తో సాక్షాత్తు ఆ సుబ్రహ్మణ్యేశ్వరుడే ఆయన సైన్యాన్ని ఆ చీమల రూపంలో పంపాడని లేక పోతే అన్ని చీమలు
రావని అనేసుకుని మరింత చలివిడి, చిమ్మిలిబక్కడ పెట్టీ , ఆ గద్దె నాగులు కదపకుండా అలాగే ఉంచేసింది.
అదే రోజు సాయంత్రం నేనూ, మా జానకి అక్కా వెళ్ళేసరికి అక్కడ ఇన్ని, అన్ని చీమలు కావు. హాలు లో కూడా యధేచ్ఛగా చీమలు విహరిస్తున్నాయి.
అది చూసిన నేను ....
"రాజా అదేంటి పొద్దున్న పూజ తరవాత ఆ నాగులు తియ్యలేదా? అన్ని చీమలు చేరాయి. అయినా మీరే గా గద్దె నాగులు ని అలా ఉంచకూడదు అంటారు. మరా నాగులు నువ్వు ఎందుకు తియ్యలేదు? చూడు ఎన్ని చెమ్మలు చేరాయో" అన్నాను.
దానికి మా భక్త రిబశ, అదే శబరి కి కలియుగ ప్రతి రూపం...
ఆర్ద్రత, భక్తి తో వరదై నన్ను ముంచేస్తూ..
"ఓ పువ్వు కదిపాను అక్కా. పొద్దున్న చీమలు తుడిచాను. పది అయేసరికి మళ్ళీ బోలెడు వచ్చేశాయి. అది ఆ సుబ్రహ్మణ్యేశ్వరుడి నిర్ణయం.
ఇక్కడ ఉండాలని ఆయన అను కుంటే మనం ఏమి చేయగలం అక్కా?" అంటూనే తనకి ఎక్కడ అడ్డు కట్ట వేస్తానో అని కాబోలు...
నా నుండి రక్షించుకోవడానికి అందు బాటు లో ఉన్న డాలు మా జానకి అక్క వైపు చూసింది.
మా అక్క. మహా మేధావి. రాజా వినదు. బుర్ర వాడదు అని తనకి తెలుసు కనక...
తన కళ్ళ తో నే నన్ను కుళ్ళ పొడిచింది. శూలాల లాంటి అక్క చూపుల కర్దం...
"రాజా ఎటూ వినదు గానీ నీ బుద్ధి ఏమయింది." అని.
అయితే నన్ను అక్క గదమాయిస్తే... నిజమే బుర్ర వాడని వాళ్ళకి చెప్పటం నాదే బుద్ధి తక్కువని నోరు మూసుకుంటాను అని అక్కకి తెలుసు కాబట్టి... చూపులతో నన్ను చీల్చేస్తూ ...
"అవునులే. పాపం తను మాత్రం ఏం చేస్తుంది.
తుడిచినా మళ్ళీ వచ్చేశాయట. అందుచేత నువు నోరుమూసుకు పద అన్నాది." నాతో నర్మ గర్భం గా.
కానీ ఈసారి నేను అక్క మాట వినలేదు. నా పోరాట పటిమ ప్రదర్శన మొదలెట్టాను.
"సుబ్రహ్మణ్యేశ్వరుడుకి మీ ఇల్లు, అందులో నువ్వు అద్దెకి వున్న ఇంట్లో ముఖ్యము గా నీ దేముడు దగ్గర, హాలులో పుట్ట పెట్టుకోవాలని అనిపించినా...
నువు చెప్పాలి కదా.
"తండ్రీ సుబ్రమయేశ్వరా నిజమే వీళ్లు అడవులు కొట్టి, సరిగా పేస్ట్ కంట్రోల్ చేయించక కట్టిన ఈ ఇంట్లో నేను దిగటం నాది నేరమే...
కానీ నాయనా ఇది నా సొంత ఇల్లు కాదు. ఇలా ఈ ఇంట్లో హాలులో నువు పుట్ట పెడితే నన్ను, నిన్నూ కూడా ఇక్కడ నుండి పంపేస్తారు. నీ పుట్ట నువు వేరే ఎక్కడైనా పెట్టుకో స్వామీ. ఇలా నేను ఉండే ఇళ్లలో, హాల్స్లోమాత్రం వద్దు. అని ఒక దండం పెట్టీ అది తీసెయ్యి.' అన్నాను.
"అమ్మో నేను తియ్యను అక్కా!" అని రాజా బెదిరి పోతూ అంటే...
నేను మా జానకి అక్క తో..
"తనకేమైనా పిచ్చా అక్కా. ఇక్కడ ఇలా చీమలు ఇన్నేసి వస్తుంటే ఆ పూజ చేసిన నాగులు తియ్యను." అంటుంది రాజా.
"తనకి భయం అయితే అక్కా నేను తీసేస్త్రాను. నువు రాజా ఏమి చెబుతావో చెప్పు. రోజు రోజు తన భక్తి పిచ్చి పీక్స్ కి వెళ్ళి పోతోంది. నువ్వు తను వినదు కదా, కనదు కదా అని ఇలా సన్నాయి నొక్కులు నొక్కుతూ కూర్చుంటే తను ఈ ఇల్లుని ఒక జూ చేసేసి ,తను కూడా ఆ అడవిలో ఉండి జుంబాబ, జుంబాబ లబ లబ లబా అంటూ ఆదిమ మానవుల్లా అరుపులు, డాన్సు మొదలెడుతుంది ..ఈ వెర్రి ఇలాగే ఇక కొనసాగని వ్వను ఎవరు ఏ మన్నా."అంటూ చివ్వున లేచిన నన్ను చూసి...
మా అక్కకి అర్ధం అయిపోయింది. ఇక నేను ఏమీ విననాని బ్రేకులు లేని లారీ లా దూసుకు పోయి ఆ చీమల పని పట్టి తీరుతానని
ఆవిడ రాజాని కన్నేసి కట్టి కూర్చో పెట్టీ గరికిపాటి నీ తన లోకి ఆవాహన చేసుకుని ప్రవచనం మొదలు పెట్టింది.
అంతలో నేను వెళ్ళి రాజా పద్ధతి ప్రకారం స్నానం చేసి ఆరేసిన నైటీ కట్టుకు వచ్చి ఆ గద్దె నాగులు ,అక్కడ పోగు పడివున్న చలిమిడి, చిమ్మిలి అన్నీ తీసేసి అక్కడ ఫినాయిల్ పోసి తుడిచి...
మళ్ళీ మళ్ళీ ఇక్కడ ఫినాయిల్ తో తుడువు. ఈ నైవేద్యాలు అలా ఇక్కడ ఉంచేయకు. చీమలు చేరుతాయి అని రాజాకి నా మాటే శాసనం టైప్ లో ఒక ఆర్డర్ వేసి...
మర్నాడు నుండి మూడు రోజులు రోజూ రాజా ఇంటికి వెళ్ళి అక్కడ స్వచ్ఛ భారత్ నిర్వహించి అక్కడకి వచ్చే చీమల భరతం పట్టాను అనుకోండి.
పక్కన అదే పనిగా మారాజా బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ "అమ్మో అక్కా నీకు ఏమైనా అవుతుంది. అలా పుట్ట పెట్టనియ్యక పోతే పాపం అంటూ మా రాజా గోల." నాకు తప్పలేదు. అది ఎప్పటిలా నన్నేమీ ప్రభావితం చెయ్యలేదు.
అయితే ఆ గోల విని విని నేను మా రాజా తో .
...
"చాల్లే ఊరుకో సుబ్రహ్మణ్యేశ్వరుడు కి నీ అద్దె ఇల్లు తప్ప లేదు అనుకున్నావా. నువ్వేమైనా శబరి, మీరా భాయి లాటి భక్తురాలు వి అనుకున్నావా?
వాళ్ళే జన్మంతా పూజలు చేస్తే ఒక సారి అలా మెరిసి ఇలా వెళ్ళి పోయాడు దేముడు. నువ్వు ఇలా ఓ గద్దె నాగు పెట్టీ ఆ పాకి పరుగెడుతున్న
చలివిడి, చిమ్మిలి ఇలా వేలితో అంటించగానే ఆ సుబ్రహ్మణ్యేశ్వరుడు అలా సైన్యం తో వచ్చి
వచ్చేసి ఇక్కడ బాసిం పట్టేసుకు కూర్చుందికి ఆయన కి వేరే పనీ, పాటు లేదా? ఆయనకి బోలెడు గుళ్ళు అడవులు ఉన్నాయి. అక్కడ నీకు బాబు లాటి వాళ్ళు లక్షల రెట్లు భక్తి పిచ్చి ఎక్కి వీరంగాలు వేస్తుంటారు. వాళ్ళు చాలక ఇక్కడ నువ్వు తయారు అయ్యావు. ప్రత్యేకం గా నిన్ను మించిన వీర భక్తురాలు లేదంటూ వాళ్ళందర్నీ వదిలి ఆయన ఇప్పట్లో ఇక్కడికి రారు కానీ కాస్త ఆ భక్తి పిచ్చి లోంచి బయట పడు.
అయినా చీమలు తుడిచింది నేను. ఏమైనా జరిగితే నాకు జరుగుతుంది. నీకెందుకు భయం.
దండం పెట్టీ "స్వామి నాకు శక్తి లేదు. మా ఇంట్లో ఈ పుట్టలు పెట్టకు అను. శక్తి లేదు అన్న వాళ్ళని ఏ దేముడు ఏమీ చేయడు.పైగా రక్షిస్తాడు. అసలు దేముడు అంటేనే ఎట్టి పరిస్తితి లో ఎవడికీ కీడు చేయని వాడు." అనీ అంటూ...
నేనూ...తరవాత మా అక్కా అదే పనిగా బ్రెయిన్ వాష్ చేసాకా...
మొదట మా రాజా భయ పడ్డా , ఆ చీమలు తుడిచినందుకు నా మీద కోపం వచ్చినా...
చివరికి ఈ పుట్ట విషయం లో మా రాజా మెల్లిగా మా దారిలో కి వచ్చింది..లెండి.
కానీ ఎప్పుడు ఈ భక్తా గ్రేసర శిఖామణి తన వీర భక్త వెర్రి తో ఫోటో లోంచి తేనె, విభూతి పడుతోంది అని మొదలెడుతుందో అనే పక్క బెదురు నాకు మా అక్కకి ఎప్పుడూ ఉంటుంది కాబట్టి...
"రాజా దేముడు దృష్టి లో నువు మహా భక్తురాలివి కాదు. మామూలుగా ఇంటి ఆనవాయితీ ప్రకారం రోజు దీపం పెట్టుకునే కోట్లాది మందిలో ఒకరి వి...
అని రోజూ నేను, మా అక్కా మా రాజాని నేల మీద నిల బెడుతూ వుంటాము లెండి తన వాళ్ళ ,పురజనుల
మేలు కోరి...🤣🤣
తప్పొప్పులు ఎవరివి అనేది లేక
గెలుపు ,ఓటములు ఎవరివైనా నిమిత్తం లేక
ప్రతి యుద్ధం అద్దం పట్టేది..
జడలు విప్పిన స్వార్థ, అహంకార, నియంతృత్వ, మూడత్వాలకు ..
రాలిన ఉసురులకు, పారిన రక్తపుటేరులకు, నడిచే గాయాలకు, నడవలేని ఆర్థిక వ్యవస్థలకు..
దారి తీసేది యుద్ధమే.
నెత్తు రోడే కొత్త పుటలు చరిత కు చేర్చటానికి తప్ప యుద్ధాల వల్ల ఒరిగేది ఏదీ లేదు..
యుద్ధ జ్వాల దహించి న క్షేత్రాల లోంచి బూది లో ఫీనిక్స్ పక్షుల్లా లేచి రెక్క విచ్చి సజీవ చైతన్యం తో నింగికి ఎగరటానికి ..
దేశాలు అంటే ఒక వ్యక్తి కాదు కదా..భిన్న భావజాలాలు, విశ్వాసాలు, ఆచారాలు, అలవాట్లు వున్న వ్యక్తుల సముదాయాలు.
కంచెలు నిర్మించే, ఆయుధాలు తో విజృభించే పోకడలు సంపద, ఇతరాలు అన్ని రకాల వనరుల నష్టాని కే తప్ప..
వాటి వలన ఏమీ సాధించ లేము అని స్పష్టం అవుతునే వుంది..
మనుషులు సమూహాలుగా బతకాలి..తప్పదు ..
గుంపు లో బతకాలంటే వ్యక్తుల, దేశాల మధ్య పరస్పర విశ్వాసం, గౌరవం, ఒకరి నొకరు ఆదరించి అక్కున చేర్చకో గలిగే సంస్కారం వుండాలి.
అవి ప్రతి దేశం వ్యక్తుల లో చిన్నతనం లోనే పాదు కొల్పాలి. ఇంటా, బయట.
అది చేయటానికి అందరికన్నా అత్యధిక అవకాశం మోసి ,కని, పెంచిన తల్లులకు వుంది. ఆమె తరవాతే మిగిలిన గురువులు అందరూ.
తల్లుల కడుపు కోత ఆగా లంటే...
ప్రపంచ వ్యాప్తం గా తల్లులు ఈ పనికి పూనుకునే మార్గాలు అన్వేషించుకుంటే..ఈ పందెం కోడి పుంజులు లా అవేశం తప్ప ఆలోచన లేని పురుష స్వామ్యా ల, నియంతృత్వ పోకడల కు అడ్డుకట్ట వేయాలాంటె. సాటి తల్లుల కడుపు మంటలు ఆర్పాలంటే...ఈ దుందుడుకు తనాలు మాపాలన్ టే..స్త్రీలే నడుం కట్టాలేమో..
ఈ రాక్షస మూకలను, కలుపు మొక్కలను పెరికి మానవత్వం మళ్ళీ నలుచెరగులా పాదు కొలపా లి అన్నా, ఆ దుర్గమ్మ ని శరణు అన్నట్లు..ఈ భూమి మీద స్త్రీ శక్తి నీ శరణు అని..
లోకం లో హానికర భావజాలాలు, మత మౌఢ్యలు నిర్ద్వంద్వంగా గా పక్కన పెట్టి..ఈ మదం ఎక్కిన రాక్షసులను దారికి తేవాలి అనిపిస్తుంది.
దిక్కు మాలిన భావజాలాలు, స్త్రీ లపై ఆధిపత్యం చెలాయించే ధోరణులు వల్లే..ఈ మూర్ఖులు వాళ్ళు చస్తూ, ఎవరినీ బతక నియ్యటం లేదు. ఆ ముదనష్టపు భావజాలం పిల్లల్లో కూడా జొప్పించి విలయం సృష్టిస్తు
న్నారు మత మౌఢ్యం తో..
మోసారా, కన్నారా?? ఏమి తెలుసు ఆ దౌర్భాగ్యులకి తల్లుల కడుపుకోత...దులుపుకు పోవటం, ఆబోతుల్లా రెచ్చి పోవటం తప్ప....ఒక గంట బిడ్డ ఇంటికి రాకపోతే అల్లల్లాడుతుంది తల్లి మనసు. అలాటిది అంతలా పసి బిడ్డల్ని విచక్షణ లేకుండా చంపేస్తున్నారు..ఏ దేముడు క్షమిస్తాడు ఈ నర మేధాలు చేసే వారిని..ఒక బిడ్డ విడియో చూసాను..నిద్ర పట్టలేదు..వుంది ఇక్కడ లింక్ పెడదామనుకున్నాను.ఎందుకు లే అని మానేశాను.
ఈ అసురులను దునిమే శక్తి..స్త్రీ శక్తి..వీళ్ళకి బుద్ధి రావాలంటే..కళ్ళు తెరిపించగలిగేది.. ఎప్పటికైనా స్త్రీ శక్తే.స్త్రీ కి ముసుగేసి, అణిచేసి వీళ్ళు వేస్తున్న వీరంగాలు కట్టడి చేయడాినికి ప్రపంచం లో స్త్రీలంతా ఏకం కావాలి..ముఖ్యం గా ముసుగులు తీసి పారేసి ఆ సమాజాల్లో స్త్రీ శక్తే ఇతర సమాజాల్లో స్త్రీ ల తో కలిసి ఆ దుష్ఠత్వాన్ని నిర్మూలించాలి..
ఆ వూయల వూపే చేతులు..
కాయును భావి తరములు..
అనటం లో సందేహం లేదు..అనిపిస్తుంది నా మటుకు నాకు.
సంస్కారం, సమత, మమత, స్త్రీలను గౌరవించటం లాంటివి ముందు ఇంట్లో తల్లి, తండ్రి, ప్రాథమిక స్థాయి లో గురువులు పిల్లలో నాటి, మొక్కలుగా వారిని వంచితే...
సమాజం లో చాలా వరకూ ఆశించిన మార్పు రావొచ్చు.
అయితే తల్లులకు, తండ్రులకు, గురువులకు తమ పిల్లలకి ఏమీ చెప్పాలి, ఏది చెప్ప కూడదు అనేది మీడియా, టీవీ, సినిమాలు, సామాజిక అంతర్జాల మాధ్యమాలు విసృతంగా తెలియజేయాలి. ఆ బోడి ఆదర్శాలు చెబితే ఎవరు వింటారు మీదంతా సోది అంటారు అని తెలుసు..
కానీ బండి గాడి తప్పుతున్నపుడు దారి లో పెట్టే ప్రయత్నం చేస్తామా లేదా..దానికి సురక్షిత మైన దారి వంక చూస్తామా లేదా.. మరి..
పై ప్రశ్నకి సమాధానం ఎవరికీ వారు వేసుకుంటే ....చాలు..దానికి వారు చెప్పుకునే జవాబు బట్టి ప్రవర్తిస్తే చాలు.
వ్యక్తి ఆలోచనా పరిధి విసృతం కాక, ప్రకృతి తో, సాటి జీవులతో సామరస్యం గా జీవించే విధివిధానాలు అలవరుచుకోక మానవ జాతికి దారి లేదు. ఇంగితం, విచక్షణ, సహృదయత లేక పోతే జాతికి నిష్కృతి లేదు.
చెప్పటమే నా ధర్మం..వినక పోతే మీ ఖర్మం ..
మత్తు వదలరా..అన్నారు ఒక సినీ కవి...
మనికి మాపే దారి నేనిక
నడవ లేనని తెలుసు కున్నా!
వునికి కర్థం లేక బతుకును
గడప లేనని తెలుసుకు కున్నా!
వాపు చూపీ బలపు అంటే
ఓప మంటే ఓప లేనిక!!!
తోపు అనమన ఓటి కుండని
ఒప్ప లేనని తెలుసు కున్నా!
మదం ఎక్కిన మహా మూర్ఖుల
భ్రాంతి వాంతుల మయం లోకం!
కదం తొక్కెడి మృగపు తత్వం
మార్చ లేనని తెలుసు కున్నా!
రాలి ఆశలు! కాలి కలలిట!
సోలె బతుకులు ఓ సవిత్రీ
జాలె ఎరుగని వాడ లందున
మనగ లేనని తెలుసుకున్నా!
మాయ కమ్మిన జాల మెప్పుడు
చీలు నన్నది తెలియ కున్నది
హేయ మైనది జీవ నమ్మిట
మసల లేనని తెలుసుకున్నా!
వెన్ను విరిగిన నాడు కానీ
కన్ను తెరవరు బుద్ధి హీనులు!
ఉన్న దూడ్చుకు చేయి చాస్తే
ఇవ్వ లేనని తెలుసు కున్నా
దీపముండగ చక్కబెట్టక
చీకటింటన చిందు లాటలు
రేపు తలపే లేని వారికి
చెప్ప లేనని తెలుసుకున్నా
గతము నే తవ్వేటి
మౌఢ్యాలు లోకాన
మతమనే పేరుతో
దౌష్ట్యాలు లోకాన
ఫలితాలు తెలిసినా
మానరే యుద్ధాలు
కలికాల పైత్యాలు
వైరాలు లోకాన
తల నరక నేలపై
పడు రక్త బిందువులు
ఇల రక్త బీజులౌ
విలయాలు లోకాన
అలనాడు రాక్షసం
కథలుగా విన్నాము
చెల రేగి ఈనాడు
క్రౌర్యాలు లోకాన
కన్నుకై కన్న నే
మూర్ఖత్వ మంతటా
మన్నులో పాతేయు
తంత్రాలు లోకాన
ద్వేషాలు చిమ్మితే
చెలిమెలా సాధ్యమో
రోషాలు కపటాలు
కోపాలు లోకాన
మనిషి తన మన్నదే
మాయమిక సావిత్రి
మనుగడే మసి చేయు
స్వార్ధాలు లోకాన
శుభోదయం
అందరికీ అభివాదములు.
నిన్న లలో నిలిచి పోయి
నిరాశ లో మునగ వద్దు
కన్న వన్ని కావాలను
దురాశ తో రగల వద్దు
కళ్ళు వెళ్ళు ప్రతి తావుకు
నీ మనసును వెళ్ళ నీకు
వెళ్ళు చోట చెళ్ళు మనగ
కోపంతో రేగ వద్దు
కాలు తడవ కుండ గనే
కడలైనా దాట వచ్చు
వీలు కాదు పొడి కన్నులు
బతుకు లోన మరవ వద్దు
అంతు లేని సాగరమే
సుంత దప్పి తీర్చ గలద
ఇంత కూడ అనువు గాని
తావులలో మెలగ వద్దు
కాలు తున్న వత్తి ఘోష
ఎవరి కెరుక సావిత్రీ
చాలు ఇంక చల్ల బడను
మాట కొరకు చూడ వద్దు
మా అత్తగారు ఆ దిక్కుమాలిన కొన్న చారుపొడి, సాంబారు పొడి వెయ్యకు. నేను నీకు చెప్పినట్లు ఇంట్లో చేసి వెయ్యి. చారు, సాంబారు కమ్మగా వస్తాయి అనేవారు. అలాగే అత్తయ్య గారూ మీరు చెప్పినట్లే ఇంట్లో చేసినవే వేసాను. అనేసే దాన్ని. కానీ కొన్న పొడులు వేసేసి వాటిలో ఘాటు చాలదని వేరే గా మరి కాస్త ధనియాలు, మిరియాల పొడులు, అవీ కొన్నవే పడేసి..
ఇంత పోపు వేరే మూకుడు లో వేసి దానిలో కాసిన్ని నీళ్లు పోసి రెండు నిముషాలు మరగ బెట్టి సాంబారు, చారు లలో తిరగ మోత పెట్టేసే దాన్ని..
చూసావా పొడులు ఇంట్లో చేస్తే ఎంత బాగా, రుచి గా ఉంటాయో చారు, సాంబారు అనే వారు.
ఆవిడ వండిన పదార్థం పాత్ర లో వుండగానే ఉప్పు పడాలి, పులుపు తక్కువైంది, మరి కాస్త వేగాలి, ఇదేమిటి రంగు రాలేదు. అన్నం బిరుసు అయింది
మరి కాస్త నీళ్లు పోయాల్సింది, అదేమీ నీళ్ళు ఎక్కువ పో సావు జావ అయిపోయింది అనీ...
ఎలాగైనా వంట ఆవిడ చేతిలోకి తీసుకుంది ఇలాటి చాలా టెక్నిక్లు వాడుతారు.
అయినా నేనూ, మా ఆడపడుచు బాలా ఎత్తు కు పై ఎత్తు లు వేసి ఆవిడ ను స్టవ్ దగ్గరికి రానీ కుండా...నిరంతరం కాపాలా కాస్తుంటాం.
వెధవ వంట.రుచీ, పచీ లేదు. ఎప్పుడు మీకు వండటం వస్తుంది అంటారు...
మేము ఈ రోజుల్లో అన్నీ కల్తీ సరుకు. ఎరువులు వేసిన పంటలు. మీరు వండినా ఇలాగే ఉంటాయి రుచులు అని సునాయాసం గా నింద వేరే వాళ్ళ మీదకి నెట్టబోతే...
మా అత్తమ్మ తక్కువా...మాకన్నా పదాకులు
ఎక్కువ చదివారు...
బాగానే ఉంది సంబడం... మీలాటి చేతకాని కుంకలే తలపాగా చుట్టటం రాక తల వంకర అన్నారుట... అనీ...
మేము వంట చేతకాని వాళ్ళం అని తిరుగులేని ముద్ర మా మీద రోజూ వేస్తారు...
ఏమిచేసినా అత్తయ్య గారు మమ్మల్ని ఓకే, పాస్ అయ్యారు అనరు కనక...
ఇక అక్కడ శ్రమ ఎందుకని పొడులు, అప్పడాలు, వడియాలు, చల్ల మిరపకాయలు లాటివి మరి కొన్ని బజారులో కొని ఇంట్లో చేసాం అని మా అసత్య వ్రతం నిరాటంకం గా కొనసాగిస్తున్నాం అనుకోండి..🤣🤣
కన్నే తెలియని కలలే కురిసే
ఎన్నో ఎరుగని కథలే మెరిసే
పెదవే నవ్వుల పువ్వులు రువ్వే
ఎద లో తేనెల వరదే పొంగే
రెప్పలు విచ్చిన చూపుకు విందై
రెక్కకు చుక్కల సీమే అందే
ఆగిన కాలం సాగెద ననె నే
వేగిన మది యే రాగం చినికే
తడిమే గాలికి తనువో వీణే
తడిపే మబ్బు కు తపనల వానే
ఆశల విత్తులు మొలకలు వేసే
ఆకశ విల్లులు అవనిన విరిసే
ఇదివర కెపుడూ ఇట్లా లేదే
పగలూ రేయీ కురిసే వెలుగే
రానను సూర్యుడు తానే వచ్చే
వేకువ జతగా తేకువ తెచ్చే
జడి లో సుడి లో ధైర్యం సావిత్రి
దిశ నూ దశ నూ పూర్తిగ మార్చే
శుభోదయం
అందరికీ అభివాదములు
తేకువ కి చాలా అర్ధాలున్నాయి..
ఇక్కడ నిబ్బరం అనే అర్థం లో వాడు కున్నాను
నా టపా లు సహృదయతతో
ఇష్టపడు తూ, స్పందిస్తూ నన్ను ప్రోత్ససహిస్తూ ఉన్న మిత్రులందరికీ నా హృదయ పూర్వక ధన్యవాదములు..
అభివాదములు
ఈ రోజు మహిళా దినోత్సవం కదా..
నువ్వు పోస్ట్ పెట్ట లేదేమీ అంటూ..
మా కజిన్ పొద్దున్నే ఫోన్...
ఏముందక్కా పెట్టటానికి...
మన తరానికి చెందిన
ఓ సినీ కవి రాసిన..
ఆడది కోరుకునే వరాలూ
రెండే రెండు ;-
చల్లని సంసారం, చక్కని సంతానం ..
అన్న దశ నుండీ..
"బాబూ!! స్త్రీ ఏమి కోరుకుంటుందో స్త్రీ చెబుతుంది. నువ్వు చెప్ప నక్కర లేదు." అంటూ
స్త్రీలు చేసిన ప్రయాణం లో
ఎన్నో మైలు రాళ్ళు అధిగమించి స్త్రీ చేరిన ఈ మలుపు లో...
ఆమె...
నేనూ నేటి మహిళ ని
మహా మోటు మహిళ ని
ఇంటా, భయటా
చేతకీ, నోటికీ అడ్డూ,ఆపు
లేకుండా
ఎవరు ఏమి చెప్పినా విన కుండా...
నాకూ, నా సంబంధీకులకు అనేక సమస్యలు సృష్టించు కుంటున్న మూర్ఖత్వాన్ని..
సర్దుబాటు, దిద్దుబాటు ని చేతకాని తనం గా భావిస్తూ..
ఎక్కడ ఎగరా లో, ఎక్కడ ఒద గాలో...తెలియని తనం తో..
తప్పు అమ్మా..ఇబ్బందుల్లో పడతారు అంటే..దాన్ని
అణిచి వేత అని అరుస్తూ..
పెళ్ళి పందిరి తీయకుండానే విడాకుల కోసం పరుగు లెడుతూ....
సంసారాలు బజారు పడేస్తూ..
మహిళల రక్షణ కి ఏర్పాటు చేసిన చట్టాల ముసుగులో
అబద్ధపు ఆరోపణలు చేస్తూ, కొండొక చో భర్తనూ, అత్తింటి వారి నీ అప్రతిష్ట పాలు చేస్తూ, శిక్ష ల కు గురి చేస్తూ..
విచ్చల విడి తనానికి స్వేచ్ఛ అని పేరు పెట్టి విపరీత పోకడలు పోతూ..
నాగులు తిరిగే కోన సమాజం అని తెలిసీ కనీస ఆత్మ రక్షణ పద్ధతుల ను పాటించక...
తమ తప్పుల కు సమాజాన్ని, తమ సంబంధీకులనీ నిందిస్తూ...
ప్రతి క్షణం మోసపోతూ, అత్యాచారాలకు గురి అవుతూ, ఊసురులు ఎగిసి పోతున్నా కూడా...
చూసి నేర్చుకుందాం అనే స్పృహ లేకుండా...
జీవించటానికి అవసరం అయిన తెలివి గల మాటలు, చేతలు నేర్చు కోక..
మీ బుద్ధే వంకర బుద్ధి అని ప్రపంచాన్ని నిందిస్తూ..
పెడసరి తనం, బాధ్యతా రాహిత్యం, కుటుంబం,సమాజం పట్ల ఉండ వలసిన కనీస మైన మానవీయ దృక్పధం లోపించిన నేటి మహా మోటు మహిళ లను చూస్తుంటే...
వారి ముందు తరం వ్యక్తి నైన
నా లాటి వారికి ఏమీ మాట్లాడాలి అనిపించని మాట వాస్తవమే అక్కా..
కానీ ఈ మాట మనం అంటే మహిళా సంఘాలు స్త్రీ కి స్త్రీ యే శత్రువు అని మన మీద దండెత్తు తారు.
మనమూ ఉద్యోగాలు, గృహ బాధ్యతలూ నిర్వహించాము. కానీ ఇలా కేవలం హక్కుల కోసం అరిచి బాధ్యతలు వదిలేసిన తరం కాదు మనది..
ఈ తరం లో బాధ్యతలు వదిలేసి కేవలం తన గురించి తప్ప మరోటి ఆలోచించని తరాల లో మహిళలు, తీరు ల్లో మరీ సంకుంచిత ధోరణులు వ్యాప్తి చెందుతున్న నేపధ్యం లో..
ఏదైనా తప్పు సరిదిద్దు కోవలేమో కొంచెం చూసుకోండి అంటే..
మీ బుద్ధే వంకర బుద్ధి అంటూ తెగబడు తున్న నేపధ్యం లో...
ఇలాటి స్త్రీ ల సంఖ్య తక్కువేమో కానీ ఈ పోకడ అంతకంతకు విస్తరిస్తున్న మాట వాస్తవం.
I am ok
The world is not ok..
అనే ధోరణి వ్యాప్తి చెందు తున్న నేపధ్యం లో...
మహిళా దినం మీద నా భావాలు పోస్ట్ పెడితే..
నాకు దినం పెట్టేస్తారని పెట్ట లేదక్కా....
అన్నాను.
అందువలన చేత మౌనమె
నా భాష...
నా వ్యక్తీకరణ లో ,ఆలోచనా విధానం లో లోపాలుంటే తెలియ జేస్తే నన్ను నేను సరి దిద్దు కుంటాను.
నోరుంది కదా అని సమయం, సందర్భం చూడకుండా, పర్యవసానాలు ఆలోచించకుండా నోటికి వచ్చినది మాట్లాడకూడదు అంటారు పెద్దలు.
ఈ సందర్భం లో ఒక చిన్న కథ ప్రస్తావిస్తాను.ఒక పాన్ షాపు దగ్గర పాన్ కోసం వచ్చిన ఒక వ్యక్తి పాన్ కట్ట మని అక్కడ వున్న అరటి పళ్ళ గెల మీద చెయ్యి వేసాడు.
ఆ షాపు యజమాని "పళ్ళు రాలగలవు." అన్నాడు. దానికా వ్యక్తి వెంటనే "దవడ వాచ గలడు." అన్నాడు.
అంతే ఇద్దరూ కలబడి
పోబోయారు.ఈ లోపల అక్కడికి వచ్చిన ఒక పెద్దాయన పరిస్తితి చేయి దాటుతోంది అని గుర్తించి
"అదేమిటి పళ్ళు రాలగలవు అనటం తప్పు కాదా అంటే అరటి పళ్ళ గెలలో పళ్ళు రాలగలవు అండి.జాగర్త." అని చెప్పాను అన్నాడు షాపు వాడు.
అది విన్న ఆ రెండో వ్యక్తి "పాన్ లో సున్నం ఎక్కువ వేయకు. దవడ పొక్కి పోయి వాచి పోతుంది." ఆని చెప్పాను అన్నాడు.
"అదటయ్యా అసలు సంగతి.ఇక తగ్గండి." అని సర్దుబాటు చేశాడు ఆ పెద్దాయన.
అయితే ఆ టైం కి ఆయన అక్కడి వచ్చాడు
అదృష్ట వశాత్తూ పరిస్తితి చక్కబడింది.లేకపోతే..
లేకపోతే భావోద్వేగాలు అదుపు లో వుంచుకోలేని ఆ తొందరపాటు వ్యక్తులు ఇద్దరూ రక్తాలు కారే లాగ తన్నుకుంటారు. వారి వారి వర్గాల వాళ్ళు కసి, ద్వేషం పెంచుకుని అక్కడ అశాంతి సృష్టిస్తారు.అది తరవాత ఒక ఆరని రావణ కాష్టం గా పరిణమిస్తుంది.
అలాటి వర్గ వైషమ్యాలు, బుద్ధిహీనతలు, నిత్య కత్తి కోతలు, రక్త చరిత్రలు తెలియని దేశం, ప్రాంతం భూమి అంతా వెతికినా కనబడవు.
అందుకే అతి ముఖ్యం గా ఎక్కడ, ఏది ఎంతవరకు మాట్లాడాలో అంత వరకే మాట్లాడటం సమాజం లో బాధ్యత గల వ్యక్తులు, ఎక్కువ జనాన్ని ప్రభావితం చేసే వ్యక్తులూ తప్పని సరిగా అలవాటు చేసుకోవాలి అనేది.
నాలుగు వారాల నుండి మన పొన్నాడ వారి
పున్నాగ వనం గ్రూప్ లో నిష్ణాతులు ప్రతి సోమవారం,మంగళ వారం
తెలుగు లో ఛందస్సు తో పద్యాలు రాయటం నేర్పించు తున్నారు. ఆ-ఆ ల నుండి మొదలు పెట్టి విషయాలు అరటి పండు ఒలిచి చేతిలో పెట్టిన విధం గా నేర్పిస్తున్నారు. అక్కడ గత సోమవారం ప్రాస నేర్పే సందర్భం లో ప్రసవ వృత్తం అని
స గణం ,స గణం
I I U I I U...అంటే రెండు స గణాలు..
ప్రతి పాదం లో రెండో అక్షరం కు ప్రాస నియమము ఆ వృత్త లక్షణం ..అంటే నేను చేసిన చిన్న ప్రయత్నము ఈ క్రింద చేర్చాను.
అతి హృద్యమైన మన తెలుగు పద్య సౌరభాల్ని పదిల పరచి పరిరక్షిస్తున్న,వ్యాప్తి చేస్తున్న ఎందరో మహానుభావులు...
వారందరికీ భక్తి పూర్వక అభి వాదములతో...
కనులే కలిపా
నినులో నిలిపా
జనమే మనునో
అనకే సఖియా
కలలే కరిగే
ఇలలో వగపే
చెలినే కనకా
వలపే చెదరే
కలవా లనుచూ
పిలిచే కలువా
చెలిమే కలిమై
కలువే ముదితా
చలిలో జతకై
చెలికై వెతికా
అలిగీ వెడలే
కలికీ వినవే
కలిమీ చెలిమీ
బలిమే నెలతా
కలసీ మెలసీ
మెలుగే వెలగా..
దోషాలుంటే తెలియజేస్తే సవరించు కుంటానని వినమ్రం గా తెలియజేసుకుంటూ...
ఏదైనా టైప్ చేద్దాం అని కూచుంటామా
ఒకటి టైప్ చేస్తే మరోటి పడుతుంది
కొన్ని సంయుక్తా క్షరాలు టైప్ చేయటానికి తల ప్రాణం తో క్కి వస్తుంది.
ఎడిటింగ్ చేస్తే ముందున్న వాక్యమో, తరవాత వచ్చిన అక్షరాలు ఏవేవో వచ్చేయటమో జరుగుతుంది.
ఇంతా పదం కష్టపడి టైప్ చేసాక మనకి కావలసినది తప్ప వత్తుల తేడాలతో అన్ని ఆప్షన్స్ మనం ఎంచుకుందికి సిద్ధం గా ఉంటాయి. అవన్నీ ఆశ గా వెతికి మనకి కావలసిన పదం మనం ఆశించిన తీరు లో లేదని తెలుసుకుని అప్పుడు మళ్ళీ రాయడం , గుణింతం మోడ్ లలో గుణింతం మోడ్ సెలెక్ట్ చేసుకొని పదం టైప్ చేసుకుందాం అని తంటాలు పడుతుంటామా. మెసెంజర్ లో ముఖాలతో పాత సినిమాల్లో చందమామల్లో నటుల ముఖాల లా
ముఖా లెట్టుకుని 'రావోయి చందమామలు' కీ బోర్డ్ మీద అక్షరాలకు అడ్డు తగులుతూ...
పొరపాటున వేలు పడి ఎవడి మెసెంజర్ లోదో చాట్ బాక్స్ ఓపెన్ అయి పోయి ఇహ వాడు మనం ఇష్ట పూర్వకం గా వాడి చాట్ బాక్స్ తెరిచా మానుకుని మొదలెడ తాడు నస.
కర్ణుడి చావుకు కారణాలు అనేకం అని
తలలో పుట్టిన తలపు పురిట్లో నే సంధి
కొట్టడానికి లక్ష కారణాలు.
"సరే ఆ బాల పాప చిన్నెలన్నీ తట్టు
కుని బతికి బట్ట కట్టిన ఏ చిన్న
ఆలోచన నో పదాల్లో పొదిగే ఈ టైప్ కార్య క్రమం లో ఈ చిత్ర విచిత్ర విన్యాసాల కు గురి అయి ఆ యింతా మనం అనుకున్నది మనసు వీడి ఎటో వెళి పోతుంది. అనుకున్నది ఒకటి అక్షర మైనది ఒకటి అయి పోతుంది.
భావాలు ఉల్కలే. ఇప్పుడు కాయితాలు లేవు. వెంటనే అక్షరం గా అవతరించక పోతే ఏ కాగితం మీదో, తెర మీదో వాలక పోతే రాలి పోతాయి.
కాల గర్భం లో కలిసి పోతాయి.
నాలాటి మొబైల్స్ తప్ప మరేమీ అందుబాటు లో ఉండని వారికి ఊహ తెర మీద అక్షర మయే లోపల లక్ష రకాల గృహ కార్యాలు. ఇల్లాలి మీద ఆధార పడిన వాళ్ల ఆర్త నాదాలు. దొరికే అతి తక్కువ ఖాళీ
టైం లో ఇతరుల పోస్ట్ లు చూసి స్పందించటమా, మనకి తోచిన విరాయటమా అని తర్జన పర్జన పడటం లో మరో కొన్ని క్షణాలు ఉష్ కాకీ ఈ పోతాయి అనుకోండి.
ఇవన్నీ ఒక ఎత్తు అయితే...
టీ పెడుతుంటే వచ్చిన భావం టింగ్ రంగా అని వెంటనే పోస్ట్ అయి పోదు.
తరవాత కూర తరుక్కుని, బ్రేకఫాస్ట్ ప్రిపేర్ చేసుకుని, మంచినీళ్లు పట్టుకుని ఇలా 'కునీ' లు ఎన్నో ముగించుకు వచ్చి టైప్ చేదామను కునీ సరికి...
మనం ఛార్జింగ్ కి పెట్టిన మొబైల్ తీసేసి మరొకరు తమ మొబైల్ ఛార్జింగ్ పెట్టేసి, వాళ్ళ పని పూర్తి అయ్యాక మన మొబైల్ మళ్ళీ ఛార్జింగ్ పెట్టాలనే ఊసే లేకుండా ఉడాయిస్తారు.
మనం ఆనాటి భవ సాగర ఈత ముగించుకు మన చరవాణి ని చేతబూనిన గానీ మనకి సత్య దర్శనం కాదు. దాని జడ పరిస్థితి చూసి మనలో అలజడి అత్యధిక శక్తి స్థాయి కి...
అంత ఉత్తేజిత స్థాయి కి
మనసు వెళిపోయినా...
అక్కడ ఎక్కువ సేపు ఉండలేదు కదా! క్రోధం, స్మృతి భ్రంశం, బుద్ధి నాశం అనే తాత్కాలిక దశల్లో( meta stable states) రగిలి, పొగిలి, అలసి,సొలసి...
మనం ఎంత
ఎగిరి నా ఎవడూ పట్టించు కోడని జ్ఞానోదయం ఆయాకా...
చేసేది లేక మన మొబైల్ ఛార్జింగ్ లో పెట్టి ఈ లోపల మరో పని చూసుకు వచ్చి...
టైప్ చేద్దా మంటే ...
ఇందాక పని లో పరవళ్ళు తొక్కిన మనసు ...
తలుపులు గట్టిగా మూసేసుకుని "తలపులూ లేవు, గిలపులూ లేవు పో."అంటుంది.
నిజం గా ఈ పాట తో గొప్ప తంటా!...
పని లో ఉన్నపుడు పదే పదే పలకరించే పాట..
కావాలని పిలిస్తే కనబడక వ్యధే మనకి
అంటా!!
ఇది నా స్వానుభవం.
మరి మీరే మంటారో గానీ...
ఏమైనా గానీ...
"మనసులో పుట్టిన ఊహని
చటుక్కున పట్టేసుకుని
లటుక్కున గోడ కి కొట్టేయండి సుమీ!"...
కాచి వడ బోసిన అనుభవం తో
పొద్దు న్నే కాకిలా అరిచి గోల చేసి
మరీ చెబుతున్నా...
"ఎహే! ఇవన్నీ నీకంటా మాకు బాగా తెలుసు గానీ పోయి పన్జూసుకో !" అంటారా...
"అలక్కా నీయండి బాబూ!ఎల్లొత్తా!!!😀😀😀
🌹🌹గరిక తిన్న గాడిద చస్తుంది.
గరిక చావదు. నరికినా మళ్ళీ చిగిర్చి పశువులకు పోషకవిలువలు నిండిన మేతగా వినియోగ పడుతుంది.🌹🌹
ఈ మధ్య శ్రీమతి కామేశ్వరి గారు చెప్పిందంతా విని కూడా..
అంతలా బ్రహ్మశ్రీ గరికిపాటి వారిని ఆహా, ఓహో అన్న నువ్వు...
అదే శ్రీమతి కామేశ్వరిగారు
బయటికి వచ్చి ఉపన్యాసాలు, ప్రవచనాలు చెబితే వింటావా అని నా పై ముదరకింపు.
ఎందుకు విననూ? వింటాను. ఆమె చెప్పే విషయంలో తన, జన హి తా నికి, లోక కళ్యాణానికి ఉపయోగ పడే అంశాలు వుంటే అవన్నీ అర్థం చేసుకుంటాను. వింటాను.
చెప్పానుగా మాట్లాడే వ్యక్తి వ్యక్తిగతం, నేపథ్యం కాదు అతడు లేదా ఆమె మాట్లాడే మాట లో పస వుందా లేదా.అది పనికి వచ్చేది అవునా కాదా అన్నది మాత్రమే నాకు ముఖ్యం.
ఇక అతను రెండు పెళ్ళిళ్ళు చేసుకున్నా, స్త్రీని అణగ దొక్కేందుకు మగ దురహంకారము ను ప్రదర్శించినా అతన్ని నెత్తిన పెట్టుకున్న లోకం...
ఆమె మూడు పెళ్ళిళ్ళు చేసుకుంటే ఆమె మీద విరుచుకు పడి ఆమెని తక్కువ చేస్తోంది. సంప్రదాయ చట్రాలలోంచి చూసి తీర్పులిచ్చే స్తోంది.నువ్వు కూడా అలాటి దానివే అన్నది నామీద అభియోగం.
పై వ్యక్తుల పెళ్లిళ్ల వెనక వాస్తవాలు కానీ,వారి సహజీవనం లో ఎవరి వల్ల ఎవరు బాధితులు అన్నది కానీ ప్రపంచానికి తెలియ కుండా తీర్పులు ఇవ్వటం ఎవ్వరూ చేయకూడదు.
కానీ ఇక్కడ వారిలో ఒకరు ఇల్లెక్కి కోడై కూస్తుంటే ఆ కూతకి జనం దృష్టి అటు మరలింది. ఇద్దరి వెర్షన్ తెలియకుండా తీర్పులు వెలువడ్డాయి.
అయితే తనకి నీడ ఇస్తున్న చెట్టు ఎండిపోతున్నపుడు పాపం స్త్రీ ఏమి చేస్తుంది తను కన్న పిల్లలని కూడా ఆ ఎండుతున్న చెట్టు కింద వదిలేసి మరో చెట్టు నీడ కి తను వెళ్ళిపోతుంది అన్న అమెగారి మాటలు మన స్త్రీ వాదులకి మహా అద్భుతం గా తోచాయి.
చదువు సంధ్య, ఆర్థిక స్తోమత లేని స్థితిలో భర్తను ఏదో కారణం గా కోల్పోయినా, ఏ ఆధారం లేక పోయినా తరువుకు కాయ భారమా అని...
వాళ్ళు నన్ను పుట్టించ లేదు. నేను వాళ్ళని కన్నాను. కన్నాకా చావు అయినా, రేవు అయినా ఈ అభం, శుభం తెలియని పిల్లలు నా బాధ్యత అని ఎన్నో ఒడిుడుకులను, కష్టాలను అధిగమించి పిల్లలను పెంచి పెద్ద చేసిన స్త్రీ మూర్తులు ఈ ప్రపంచం లో ఎందరో.
అలాటిది చదువు వుండి ఆనాటి సమాజ నేపథ్యం లో సంప్రదాయ కుటుంబాలు చట్రాలలో వుండే కట్టు భాట్లు, ఇబ్బందులు తనకి వున్నాయని..వూపిరి సలపక
వెళ్లిపోయిన ఆమె ..
పుట్టింటి వారు కలిగిన వారు అయి వుండిన పరిస్థితిలో కూడా...
పిల్లలను వదిలేసి తనకి నచ్చిన వ్యక్తితో వెళ్ళి పోయి నచ్చిన తీరులో తాను వుండదలుచుకున్న ఆమె 23 ఏళ్ళ తరవాత వచ్చి వీరంగం వేయటం ఇక్కడ
నేను సమర్ధించలేను.
చలం మైదానంలో రాజేశ్వరికి ఈమె కి ఏ మాత్రం పోలిక లేదు. రాజేశ్వరి అమీర్ తో వెళ్ళి పోయాక తిరిగి తన భర్త వైపు చూడలేదు. అమీర్, మీరా లిద్దరినీ ఏక కాలం లో ప్రేమించిందే కానీ తనకు తానుగా ఎవరినీ నిందించలేదు. రాజేశ్వరి లో నిబద్ధత కామేశ్వరిలో లేదు.
అందుచేత వారిద్దరినీ సరిపోల్చటం నా దృష్టిలో భావ్యం కాదు.
ఇరుకు గదుల్లో, లేమి లో, ఉక్క పోత లో , వూపిరి సలపని తనంలో సంప్రదాయ చట్టా లలో ఇరుక్కు పోయి మగ్గి పోమని ఎవరూ ఎవరికీ చెప్పరు. హింసను, అణచి వేతను ఎదుర్కొని బయటికి వచ్చి స్వేచ్చగా బతక మనే
స్త్రీ పురుషు ఇద్దరికీ నేడు చెబుతున్నది.
అయితే బాధ్యత లేని స్వేచ్ఛ ను ఏ సమాజం ఆమోదించదు.
ఇంటి బాధ్యతలు నెరవేర్చి వివేకానందులు తన ఎంపిక సన్యాస మార్గం స్వీకరించారు. ఆతీరు మనకి మార్గ దర్శకం కావాలి.
భార్య తో కుదరక విడి పోయినా బాధ్యతలు విస్మరించకుండా పిల్లలని తీర్చి దిద్ది ప్రయోజకులను చేస్తూనే తాను ఎంపిక చేసుకున్న దారిలో అత్యున్నత శిఖరాలు అధిరోహించారు గరికి పాటి.
ఆ లక్షణం మనకి కరదీప్తి కావాలి.
గరిక తిన్న గాడిద చస్తుంది. గరిక చావదు. ఎంత నరికేసినా మళ్ళీ చిగుర్చి పచ్చగా ఎదిగి పశువులకి పోషక విలువలు కలిగిన మేత గా తన జన్మ కు అర్థం ,పరమార్థం సాధించుకుంటుంది...
ఆ విషయం లో గరిక, బ్రహ్మశ్రీ గరిక పాటి నాకు ఆదర్శం..అని చెప్పటానికి నాకు ఏ సంకోచం లేదు.
రాగ మేదో ఎదను తాకగ
పులకరించెను ఏమిటో ఇది
తీగ నేను గ పంది రల్లగ
పరిమళించెను ఏమిటో ఇది
ఆగ లేనని ఆప బోకని
కూడ దన్నా కాదు కాదనె
వేగ తరలగ వలపు సీమకు
తొందరించెను ఏమిటో ఇది
మరులు రేపిన వాడు నేడిటు
శీత కన్నును వేసి పోయెను
ఇరుల రేయిన విరుల పానుపు
వెక్కిరించెను ఏమిటో ఇది
పండు వెన్నెల కాదు జ్వాలది
మల్లె పూలవి కావు ముళ్ళే
చెండుతూ ఈ విరహ తాపం
నరకమాయెను ఏమిటో ఇది
సెగలు సెగలే లోన బయటా
తగల మన్మథ శరము తనువుకు
పొగలు రేగుతు నెగడు నాలో
రగిలి పోయెను ఏమిటో ఇది
ఎదుట ఉంటే చూపు తనపై
దూరమున్నా హృదిన తానే
కుదుట పడదే ఎడద నిమిషము
దిగులు నిండెను ఏమిటో ఇది
ఆలి ఊసే లేదు వాడికి
జాలి గీలన తెలియ వసలే
సోలి పోతిని ఓ సవిత్రీ
వేదనాయెను ఏమిటో ఇది.
ఆకలి రాజ్యం సినిమా సమీక్ష
ఆకలి రాజ్యం 80 ల్లో వచ్చిన పాత్ బ్రేకింగ్ మూవీ. యువత కి బాగా కనెక్ట్ అయిన చిత్రం అనటం లో సందేహం లేదు.
నిరుద్యోగిత,కుల జాడ్యం, ఆర్ధిక అంతరాల లాటి ఎన్నో సామాజిక సమస్యలు, వాటి ప్రభావాలు వ్యక్తుల మీద ఈ చిత్రం మన కళ్ళ ముందు ఉంచుతుంది. పైన చెప్పిన సమస్యలు నాటి కన్నా నేడు మరెన్నో రెట్లు గా, మరింత గా వికృత రూపం సంతరించు కుని యువత జీవితాలను అతలాకుతలం చేస్తున్న నేటి సమాజానికి ఆకలి రాజ్యం అవసరం నాటి కన్నా నేడు మరీ ఎక్కువ అనిపిస్తుంది నాకు.
మళ్ళీ బాలచందర్ వచ్చి పై సమస్యల నేటి స్వరూప స్వభావాలు, ప్రభావాలు మళ్ళీ తెర కెక్కించి ప్రజలలో ఆలోచన ముఖ్యం గా, పాలకుల లో, యువత లో చైతన్యం కలిగిస్తే బావుండును కదా అనిపిస్తుంది.
ఇక ఈ సినిమాలో ఆ నాటి సంక్లిష్టతలు చక్క గా తమ నటన లో ప్రతి ఫలించిన హేమా హేమీ లు కమల్ హసన్, శ్రీ దేవి, ప్రతాప్ పోతన్ గురించి వేరే చెప్పనక్కర లేదు. పాత్రలలో వారు జీవించారు. అలాగే మిగిలిన నటీ నట వర్గం అంతా తమ పాత్రలకు న్యాయం చేశారు.
తమిళ చిత్రం వరు మయిమ్ నిరమ్ శివప్పు కు తెలుగు లో రీమేక్ అయినా బాల చందర్ దర్శకత్వం లో ఇది తెలుగులో కూడా ఒక క్లాసిక్ గా నిలిచింది.
కథలో కి వెళితే రంగా( కమల్ హాసన్) వామ పక్ష భావాలు ఉన్న అభ్యుదయ వాది. ఎం ఏ ఫీలోసఫీ గోల్డ్ మెడలిస్ట్. కానీ అప్పటి సామాజిక పరిస్థితి వలన అతనికి ఉద్యోగం దొరకదు అతనికి.
దేశ రాజధాని ఢిల్లీ లో అతను, అతని మిత్రులు పస్తులుంటూ, పాట్లు పడుతూ ఉద్యోగాల కోసం తిరుగుతూ అవమానాలకు, కోపానికి, నిరాశకు, క్రుంగు బాటుకూ లోనవుతూ, స్వతంత్ర దేశం లో నిత్యం చస్తూ బతుకుతూ , ఆలాటి "చావే పెళ్ళి లాటిది బ్రదర్' అని కసిగా పాడుకుంటూ భారం గా బతుకు లీడుస్తూ వుంటారు. "ఈపుణ్యభూమిలో పుట్టటం మనతప్పా, ఆవేశం ఆపు కోని అమ్మా, నాన్నలదా తప్పు" అని ఆక్రోశం వెళ్ళ గక్కే వాళ్ళకి..
మనతల్లి అన్న పూర్ణ, మన అన్న దాన కర్ణ, మన భూమి వేదభూమి అంటారే అలాటిది ఇది ఇలా బాధ భూమి గా తమ అనుభవం లోకి రావటాన్ని భరించలేని తనం..
దానితో తమ నిస్సహాయత, నైరాశ్యం వాళ్ళని దిక్కు తోచని తనం లోకి నెట్టి నిర్వీర్యు లను చేస్తుంటే బతుకు దారి లో సాగవలసిన ఆ బాటసారుల కెంత కష్టం...
కూటి కోసం, కూలి కోసం పట్టణాలకు తరలి వచ్చే వారి సమస్యలు నాటి నుండి నేటికి మరింత జటిలం అయాయి అన్నది చేదు నిజం.
మన దేశం గొప్పగా చెప్పుకునే అపార మానవ వనరులు, ఆరని ఆర్తికి నెలవులు. యువత దశ, దిశా లేని తనం మన demographic dividend ని demographic disaster గా మార్చు తుంటే కళ్ళప్పగించి చూస్తు గడిపేస్తున్నాము నాటి నుండి నేటి వరకూ..
అందికే యువకుల శక్తికి , భవితవ్యానికి ఇక్కడ తిలోదకాలు. ఉన్నది మనకీ ఓటు. బతుకు తెరువుకే లోటు..అన్నారు వేరే ఎదో సినిమా పాట లో.. ఇక్కడ అది సరిగ్గా అతికినట్లు సరిపోయిందికదా..
అనిపించక మానదు. నిజానికి
శక్తి ఉంటే చాలదు. దానిని సద్వినియోగం చేయటం కూడా తెలియాలి. అప్పుడే అభ్యుదయం సాధ్య పడుతుంది. లేక పోతే అదే శక్తి దుర్వినియోగం జరిగి ఇలా గబ్బు మయం అయి అవస్థల పాలవుతుంది వ్యవస్థ.
ఇక కథ లోకి మళ్ళి వస్తే మన యాంగ్రీ యంగ్ మేన్ రంగా అతని సనాతన , సంప్రదాయ వాది తండ్రికి ఎదురు తిరిగి ఢిల్లీ వచ్చాడే కానీ అతను వచ్చేసి నంత వేగం గా అతని కి ఉద్యోగం రాలేదు.
రాజీ పడని అతని వ్యక్తిత్వానికి అతని భావోద్వేగాలు వ్యక్తీకరించటాని కి శ్రీ, శ్రీ కవితలను ఈ చిత్రం లో దర్శకుడు అద్భుతం గా వాడుకున్నారు.
ఢిల్లీ లోరంగా నాటకీయ పరిస్థితి లో దేవి( శ్రీదేవి) ని కలుస్తాడు. బాధ్యత పట్టించుకోక తన అవసరాలకు కూతురి సంపాదన వాడుకునే వాడు దేవి తండ్రి. ఆ తండ్రి అవసరాలకు, తమ ఇల్లు గడవటానికి దేవి ఒక డ్రామా కంపెనీ లో పని చేస్తూ ఉంటుంది. అక్కడ ఆ కంపెనీ యజమాని ప్రతాప్ పోతన్ ఆమె ను పెళ్ళి చేసుకుంటాననివేధిస్తూ
ఉంటాడు. తన తండ్రి, ఈ యాజమాని మధ్య అడ కత్తెర లో పోక చక్కలా నలిగిపోతూ ఉంటుంది దేవి.
రంగా ముక్కు సూటి తనం వలన జాబ్ దొరకదు, దొరికినా నిలువదు. అతనికి ఉద్యోగం తెప్పించటం కోసం దేవి ప్రతాప్ పోతన్ ని పెళ్ళి చేసుకుందికి ఒప్పుకున్నా చివరికి ఆమె మనసు తన మీద లేదని గ్రహించి అతను విరమించుకోవటం తో , దేవి రంగా లు ఒకటయి తమ జీవిత పోరాటానికి జతగా సాగించటానికి నిర్ణయించుకోవటం తో కథ ముగుస్తుంది.
రంగా ఫ్రెండ్స్ లో ఒకరు మోసగాడు గా మారి పోతాడు. మరొకడు పత్తా లేకుండా పోతాడు. ఇది మన యువ శక్తి ని మన దేశం తీర్చి దిద్దే తీరు. ఇలా ఎందరు యువత దారి తప్పుతున్నారో.
ఈ స్వతంత్ర దేశం లో చావులు పెళ్ళిళ్ళు అను కోక తప్పని తనం లెక్క కు మిక్కుటం అని మన అందరికీ తెలిసిన నగ్న సత్యం ఒక సారి తెర మీద చూసి మన ఏమీ చేయలేని తనానికి మన మీద మనకే అసహ్యం వేస్తుంది నిజానికి.
అలా ఈ సినిమాలో మనిషి రాజీ పడని వ్యక్తిత్వ ఫలితం, ఆకలి ప్రభావం, మానవ సంబంధాల లోని సంక్లిష్టతలు, చుట్టు సమాజంలో జరిగే విషయాలు వలన వ్యక్తుల పై వత్తిడులు అన్నీ ఒకొటొకటి గా తెరమీద కనబడుతుంటే సామాజిక స్పృహ, బాధ్యత గల, సున్నిత మనస్కులకి మనసు లో అలజడి, ఆలోచన తలెత్తక మానవు.
ఈ సినిమా లో అప్పటి ప్రభుత్వం మీద
,ఫెమినిజం మీద, ఆర్ట్ మీదనే కాకా..
"చెత్త కుప్పలో చివరి కంటా వెతికితే సోషలిజమ్ దొరుకుతుంది" అని సోషలిజం మీద కూడా చాలా పదునైన విమర్శ ఉంటుంది..
రికమెండేషన్ లేకుండా, పలుకు బడి వాడకుండా ఉండటం, ఉద్యోగం రానితనం, సంపాదన లేక ప్రేమించిన వారికి దూరం అవటం, ఇంట్లో వారికి దూరంగా ఉంటూ పడే మానసిక సంఘర్షణ ఇలా ...
అలాగే స్త్రీ పనిచేసే చోట యజమానులు వేధింపులు, ఇంట్లో సహకరించని, బాధ్యత లేని వ్యక్తుల వలన తల నొప్పులు, ఇంటా, బయటా అందరి బాధ్యత తీసుకోవటం వలన, తలకి మించిన భారం మోయలేని తనం తో స్త్రీలు బాధపడటం..ఇలా ఎన్ని పార్శ్వాలు సాక్షాత్కరిస్తాయో..కమల్ హాసన్, శ్రీదేవి జీవించారు తమ పాత్రల లో..
అద్భుతాలు జరిగి టక్కున సమస్యలకు పరిష్కారాలు వచ్చేయవు. ఎవరి జీవితాన్ని వారు కష్ట పడి వారికి అందుబాటులోకి వచ్చిన దారి లోకి నడుపు కోవటమే. అందికే అంత గోల్డ్ మెడలిస్ట్ బార్బర్ షాప్ లో పని మొదలు పెడతాడు.
చదివిన చదువుకు, చేసే పనికి పొంతన లేని తనం మన దేశానికి పట్టిన మరో పెద్ద జాడ్యం అనుకోండి.
కానీ ఏమిచేయగలం. వీటిని ఎలా సరిదిద్దగలం అనేది జవాబు లేని ప్రశ్న గా నాటికీ, నేటికీ మిగిలి పోయిందన్నది యదార్ధం. మన ఇంజినీరింగ్ గ్రాడ్యుయేట్స్, ఎం. బీ. ఏ లు పెట్రోల్ బంకుల్లో,డెలివరీబాయ్స్ గా పని చేస్తున్నారు అన్నది దాచేస్తే, దాగని సత్యం కదా.
నాసి రకం చదువులు, నైపుణ్యాలు లేని మానవ వనరులు, డిగ్రీ సర్టిఫికెట్ కేవలం ఒక కాగితం ముక్క అవటం..
ఎందువలన అన్నది జగ మెరిగిన సత్యం. అందుకే ఈ సినిమా అప్పటి కన్నా ఇప్పుడు మరీ అవసరం.
ఇక ఎం.ఎస్ విశ్వనాదం గారి సంగీతం కు తిరుగులేదు.
పాటలన్నీ బావుంటాయి.అందులో సంభాషణ లు రూపం లో ఉన్న కన్నె పిల్లవని పాట న భూతో న భవిష్యతి. అలాగే ఉనికి ని గూర్చి ఆలోచింపజేసే శ్రీ శ్రీ కవిత ఓ మహాత్మా, ఓ మహర్షీ, కూటి కోసం , కూలి కోసం ప్రతి వ్యక్తి నీ ఆలోచింపజేస్తాయి.
ఈ సినిమా వస్తువు విషాద భరిత మైనా, ఊరికే మెలో డ్రామా లా చిత్రించక వాస్తవం అంటూ అతి పోకడలు పోక.. పటిష్టమైన స్క్రిప్ట్, స్క్రీన్ ప్లే ,దర్శకత్వం, చిత్రీకరణ తో ..మరుపు రాని సంగీత, సాహిత్యాల తో బాల చందర్ సినిమాలు ఎప్పుడూ అలరిస్తాయి అన్న దానికి ఈ ఆకలి రాజ్యం నిలువెత్తు సాక్ష్యం.
యువత లో నైరాశ్యం, నిరుద్యోగం ఉన్న వరకూ ఈ సినిమా చూడవలసిన అవసరం సమాజానికి ఉంటుంది అనటం లో సందేహమే లేదు.
యు ట్యూబ్ లో ఉంది. ఆసక్తి ఉన్నవారు తప్పక చూడండి.
మన కథలు - మన భావాలు గ్రూప్ లో వారు సమీక్ష రాయ మాంటే చేసిన తొలి ప్రయత్నం..
విష్ణు భక్తులు సాత్వికులు. శివ భక్తులు లో మూర్ఖత్వం, హింసా ప్రవృత్తి ఎక్కువ నాకు బాగా సన్నిహిత మిత్రురాలు సమయం వచ్చినప్పుడల్లా నాతో అంటూ ఉంటుంది. ఆవిడ దృష్టి లో నేనో మూర్ఖురాలిని...
నేను శివ తత్వాన్ని, తత్త్వాన్నీ ఇష్ట పడతాను. గమనించ గలరు.
సరే నోములు, వ్రతాలు, పూజలు, పునఃస్కారాలు నా జీవితం లో పెద్దగా ఎప్పుడూ చేయలేదు. ఇప్పుడూ నిత్య దీపం పెట్టటం తప్ప ఏమీ చేయటం లేదు.అంతకు మించి ఏదో చేయవలసిన అవసరం ఉంది అనే భావన నాలో ఎప్పుడూ లేదు. సరే..మా ఇద్దరినీ అలా పక్కన పెడితే..
చాలామంది లో అసలు సమస్య ఆరాధనా తీరులలో, విశ్వాసాల కు సంబంధించి తమ విధానాలు ఇతరుల కన్నా గొప్పవి అని చెప్పు కోవటం, ప్రదర్శన, ప్రచారం చేసుకోవటం లక్ష్యం.
మా గురువులు, మా మత గ్రంధాలు, మా విశ్వాసాలు మహా అద్భుతం. మిగిలిన వారి తీరు తెన్నులు పరమ నికృష్టం అనే ఈ సంకుచిత ధోరణి మనుషులలో పుటం పెట్టినా మనిషి లోంచి పోదు లా ఉంది.
పై మిత్రురాలు కి శైవులు, వైష్ణవులు మేమే గొప్ప అంటే మేమే గొప్ప అని పీకలు కోసుకుని వీరంగాలు వేసుకున్న ఘటనలు చరిత్రలో ఉన్నాయని తెలియదు. చెప్పినా వినదు.
మాటవరసకి గరికి పాటి వారు ఈ మత విశ్వాసాల పట్ల మూర్ఖత్వాలకి, గుడ్డి నమ్మకాలు కి ఏ మతం, ఏ దేశం, ఏ జాతి అతీతం కాదు అన్నారు అనగానే..
ఆవిడ..
ఆయనేమి సవ్యం అయిన వాడా. ఆయన చెప్పింది ఆయనే పాటించడు. ఆయన ఉత్త వేస్ట్.
ఆయన మీద చాగంటి వారు చెప్పేది మంచిది.చాగంటి వారు చెప్పిందే ఎక్కువ మంది అనుసరిస్తారు.
ఆమెతో వచ్చిన మరో మహానుభావుని ఉవాచ చాగంటి, గరికి పాటి లాటి ప్రవచన కర్తలు, సద్గురువు జగ్గీ వాసుదేవ్, రవిశంకర్ లాటి గురువులు వలనే సమాజం మట్టి గొట్టికుపోతోంది.వీళ్ళందరినీ వరసగా నిలబెట్టి షూట్ చేసి పారేయాలి.అప్పుడే యువత బాగుపడుతుంది అన్నాడు ఆయన.
ఇలా అందరినీ చులకన చేస్తూ చేసే వ్యాఖ్యల వలన నేటి తరాలకు ఎవరి పట్లా గౌరవం లేకుండా చేస్తున్నాం..
ప్రముఖులను, జాతి నిర్మాతలు ను రకరకాల గా అనుచిత విమర్శలు చేస్తూ తమ లో డొల్ల తనం పైన పెట్టు కోవటమే కాక, భావి తరాలకు స్ఫూర్తి ప్రదాతలు లేకుండా చేస్తూ, సంకుచిత ధోరణులను వ్యాప్తి చేస్తున్నాం అనే కనీస జ్ఞానం లేని దౌర్భాగ్యం మన పౌరులది.
ఒకరిని కించపర్చటం లో మనం ఆత్మ తృప్తి పొంద వచ్చునేమో కానీ ఆ తీరుతో మనం మనకి, మన రేపు లకు చేస్తున్న కీడు ఇంతా అంతా కాదు నా దృష్టి లో.
వ్యక్తి చెప్పిన 99 మంచివి చెబితే అవి వదిలేసి వారి లో ఒక దోషాన్ని ఎంచి అదే అతిగా వ్యాప్తి చేసే ఈ దుష్ట సంస్కృతి కి అంతు ఎప్పుడో మరి కానీ...
ప్రతి మనిషి లో మంచి, చెడూ ఉంటుంది. ఎవరూ పరి పూర్ణులు, దోష రహితులు కాదు.
ఏ విధానం, భావ జాలం, సిద్దాంతం పూర్తిగా దోష రహితం కాదు అన్న ఇంగితం లేకుండా నోరుంది కదా అని వ్యక్తుల వదరు బోతు తనం ప్రదర్శన..ఇది సంస్కార హీనుల లక్షణం. మన దేశ పౌరులలో నిత్యం మనకి కనిపించే లక్షణం. ఇది మన జాతీయ సంస్కృతి. చికిత్స లేని రోగం ఇది మన పౌరులకి..
ఈశ్వరా నువ్వే మాకు ఇంగితం ప్రసాదించు అనటం మినహా ఈ రోగం విషయం లో ఏమి చేయలేము..అని తెలిసినా..
అయినా వేళ్ళు ఊరు కోక.. ఇలా..ఇక్కడ..
కొందరికి మనం ప్రాముఖ్యత ఇచ్చి వారికై మన కాలాన్ని , శక్తి నీ వెచ్చించి పాటు పడే టప్పుడు వారికి అర్ధం కాదు.
మనం మనకి చేయడానికి పనీ పాటా లేక వారి కోసం మన సమయం , శక్తి వినియోగిస్తున్నాం అను
కుంటారు తప్ప ,ఒక సరి అయిన అవగాహ
నతో, సత్సంస్కారం తో , మనం వారి కొరకు మన దైన కొంత కాలాన్ని , మన శక్తినీ మన పై ఎన్ని
వత్తిడి లు వున్నా , వీలుచేసుకునికేటాయిస్తు
న్నాము అనే స్పృహ అటు వంటి వారిలో ఉండదు.
🌹🌹🌹🌹🌹🌹
ఈ పోస్ట్ కింద వ్యాఖ్యలు చూసాక నా వివరణ ఇవ్వ వలసిన అవసరం నాకు అర్ధం అయింది.
నిజానికి ఈ పోస్ట్ నేనేదో వ్యక్తిగతం గా బాధ పడి పెట్టింది కాదు.ఈ పోస్ట్ ఇక్కడ పెట్టటానికి ప్రేరణ నేను నిన్న చదివిన ఒక కథ.
ఆ కధలో బాల్యం నుంచి కలిసి ఎదిగిన అబ్బాయి, అమ్మాయి కధ. చిన్నప్పటినుండి కలిసి పెరిగి యుక్త వయసు వచ్చి పెళ్లి చేసి కుందా మన్న ఆలోచన కూడా ఉన్న స్థితి లో ఆ అమ్మాయి మనసు మార్చుకుని కాస్త ఆర్థికం గా బావున్న అతనిని పెళ్లి చేసుకుని వెళ్లిపోతుంది.ఇతని మనసు గాయపడుతుంది.
ఈ లోపల ఆమె ఒక బిడ్డకు తల్లి అయి భర్త ని పోగొట్టుకుని మళ్లీ పుట్టిల్లు చేరుతుంది. "గాలి వీచి పూవుల తీగా నేల వాలి పోగా జాలి వీడి అటులే దాని విడిచి వేతునా ! వీల్లేదు!", అంటూ మళ్లీ ఈ అబ్బాయి ఆ అమ్మాయికి అన్నీ తానే అయి వెన్ను దన్ను గా నిలబడి ఆమెకి ఓ ఉద్యోగం కూడా చూసి ఆదుకుంటాడు. దానికి ఆ అమ్మాయి ఉబ్బి తబ్బిబ్బు అయి పోయి "నిన్ను కాదని నేను ఎంత తప్పు చేశాను.అసలు నిన్నే చేసుకోవలసింది. ",అని కూడా అనేస్తుంది ఒక దశలో.
దాంతో మళ్లీ ఇతని లో ఆశల పూలు అడ్డు ,ఆపు లేకుండా విరిసి పోయి ఉక్కిరి బిక్కిరి అవుతుంటాడు.
ఈ లోపల ఆ అమ్మడికి తనతో పనిచేస్తున్న ఆర్థికం గా పరిస్తితి బాగున్న మరొక వ్యక్తి తో పరిచయం అయిపోవడం ,ఆర్ధిక భద్రత ,తన,తన బిడ్డల సౌఖ్య మైన భావి జీవితం కోసం ఆవిడ అతనిని పెళ్లి చేసుకు వెలిపోవటం జరుగుతుంది.
మన హీరో నీ సుఖమే నే కోరుతున్న అని పైకి పాడి నా లోపల ఆశలు ఉంటాయి అందరికి అవి నెరవేరేది కొందరికే అని అక్కినేని స్టయిల్లో పాడుకుంటూ..దగ్గు కుంటూ బాధ పడుతూ
తన ఇంట్లో మిగిలి పోతాడు.
నిజానికి ఈ కధలో ఆమె పరం గా ఆర్ధిక అంశాలు,అవకాశ వాదిత్వం కనిపిస్తున్నాయి.
ఇక ఆ అబ్బాయి పరం గా ఒక సారి దెబ్బతిన్నాడు ఆమె వలనే.మళ్లీ ఆమె ను అవసరం లో ఆదుకున్నాడు. ఆమె మనస్తత్వం గురించి అవగాహన ఉన్న వాడే.అయినా రెండో సారి సాయం చేసాడు. ఆశపెంచు కున్నాడు భంగ ప డ్డాడు.
ఎక్కడ ఆశ ఉందొ అక్కడ నెరవేరక భంగ పడే సంభావ్యత కూడా ఉంటుంది.అది ఈ మె విషయం లో మరింత ఎక్కువ గా వుండే అవకాశం ఉంది అని కనీసం తన గత అనుభవం నుండి అయినా అతను నేర్చుకోలేదు.అది అలా పక్కకు పెడితే..
నేను ఇక్కడ అతని అనుభవం దృష్ట్యా ఇలాటి వ్యక్తులు వుంటారు. వారిని గుర్తించి వర్తించటం మంచిది అని అనుకుని ఈ పోస్ట్ పెట్టాను. అంతే .
మనని ఒకరు బాధ పెట్టారంటే బాధ పెట్టిన వాళ్ళది తప్పు కాదు.బాధ పడటం మన బలహీనత.
ఇక ఒక సారి దెబ్బతిని మళ్లీ ఆ పనే చేసేటపుడు అలాటి పర్యవసానం వస్తుందేమో అని తట్టుకుందికి మానసికం గా తయారు గా ఉండాలి.
ఇవేవీ ఆలోచించ కుండా అర్హత,అనర్హత యోచించ కుండా సమయం,శక్తీ,ఆర్ధిక వనరులు వెచ్చించి అడుగులు
వేసేటప్పుడు ఎలాటి పర్యవసానం అయినా ఎదుర్కొనే పరిణితి లేకపోతే
ఇలాగే బాధ పడతారు.
నన్ను వాడుకుని వదిలేశారు లాంటి భావనలు తప్పు. ఆ అబ్బాయు అవకాశం ఇవ్వ కుండా అతనిని ఆ మె వాడుకోలేదు.
ఇక ఆమె పరం గా అంత లా తన కోసం సర్వస్వం ఇచ్చిన అతనిని "నిన్ను చేసు కోవలసింది "అని కూడా అని తన దారి తాను,కారణాలు ఏవైనా ,చూసు కోవటం సమంజసం కాదు .అతనికి స్పష్టం గా తన ఉద్దేశ్యం చెబితే వచ్చే సహాయం అందకుండా పోతుందనో ఏమో వీలయినంత ఉపయోగించుకుని వెళిపోయింది.ఇలాటి అవకాశ వాద మనస్తత్వాలు ఈ రోజుల్లో కోకొల్లలు.
గుర్తిం చి జాగర్తగా వ్యవహరిచటమే దీనికి పరిష్కారం.
ఎన్ని విశ్లేషణలు చేసిన వ్యక్తుల మనస్తత్వాలు ను ప్రభావితం చేసేవి ఎన్నో అంశాలు వుంటాయి .ఒకటో రెండో పార్శ్వాలు తెలిసి తీర్పు లిచ్చేయ లేము అనేది సుస్పష్టం గా అర్ధం చేసుకోవలసిన అంశం అని నా అభిప్రాయం.
స్పందించిన అందరికి వ్యక్తిగతం ప్రతిస్పందిస్తాను అని విన్నవించుకుంటూ
అసలు బేసిక్ సైన్సెస్, హ్యుమానిటీస్ , లాంగ్వేజెస్ మూడింటికి ఆదరణ తగ్గి పోయినా, ఎంసెట్ లో ఇతర పోటీ పరీక్షలలో సీట్లు రాక మరో దారి లేక డిగ్రీ కోర్సెస్ లో చేరి...
ఆశించిన కోర్స్ లో సీటు వచ్చే వరకు డిగ్రీ కళాశాలలో అడ్మిషన్స్ తీసుకుని.. చేరే విద్యార్థుల తో...నిండిన..
రైలు కోసం వేచి ఉండే ప్లాట్ఫారం లలాగా డిగ్రీ క్లాసులు ను, డిగ్రీ కళాశాలల ను మన రాష్ట్రం లో ఎప్పుడో మార్చేశారు.
చదివే కోర్స్ మీద ఆసక్తి లేకుండా మనసొకచోట, మనువొక చోట అన్న తీరులో ఉండేది డిగ్రీ క్లాసుల లో పిల్లల తీరు.
మూడేళ్లు లో వాళ్ళు కోరుకున్న ఇంజనీరింగ్, లేదా మెడిసిన్ లో సీట్ రాక పోతే డిగ్రీ అయిందనిపించే పిల్లల శాతమే ఎక్కువ ఉండేది...
ఆ నేపథ్యంలో బోలెడు ఇంజనీరింగ్ కాలేజీలు, ఫీజ్ రీయింబర్స్ మెంట్ ...తో తల్లి తండ్రులు వాళ్ళని పోలో మని అప్పులు చేసి మరీ ఆ కాలేజీ లలో చేర్చటం...
అక్కడ కూడా బ్యాక్ లాగులు, ఫలితాలు రాబట్టడం కోసం కాలేజీలు, విద్యార్ధులు పక్క దార్లు పట్టటం...ఇవన్నీ అడపా తడపా వార్తలలో చూసాము.
అదలా ఉంచితే క్యాంపస్ సెలెక్షన్స్ లో నియామక సంస్థలు
మన ఇంజనీరింగ్ విద్యార్ధుల, డిగ్రీ విద్యార్ధుల నైపుణ్యాలు, కమ్యూనికేషన్ స్కిల్స్ పరమ నాసి గా ఉన్నాయి అని తేల్చటం గురించి చాలా చోట్ల చదివాము.
ఇలాటి డిగ్రీ హోల్డర్స్ ఏమి చెయ్యాలో తెలియక ఉద్యోగాలు రాక ఏదో తోచిన పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేషన్ కోర్సుకు వెళ్ళటం...
అక్కడ కూడా పునాదులు గట్టిగా లేని తనం ...మన డొల్ల విద్యా విధాన ఫలితం గా ...
మనకి మిగిలింది సామర్థ్యం కొరవడిన, నైపుణ్యాలు కరువైన వర్క్ ఫోర్స్ మాత్రమే..
తగ్గట్లే మన దేశం లో ఉపాధి కల్పన, ఉద్యోగ సృష్టి...ఏ స్తాయి లో ఉన్నాయి అనేది జగా మెరిగిన సత్యం..
డిగ్రీ, అయినా, పీజీ అయినా నేపథ్యాలు ఏవి అయినా లోపల ఉండవలసిన స్పార్క్ లేక పోతే వ్యక్తి బతుకు లో తను వెలిగి ఇతరులను వెలిగించలేడు..
అన్నది పచ్చి నిజం..
మొన్న మా పక్కింటి వ్యక్తి ఒకరు
శిరీషా బండ్ల ఇండియన్ అమెరికన్ మహిళ జులై 11 న Galactic's Richard Branson VSS Unity వారి బృందం తో కలిసి న్యూ మెక్సికో నుండి అంతరిక్షం లోకి ప్రయాణించ బోతోంది.
ఈ 34 ఏళ్ల ఏరోనాటికల్ ఇంజినీర్ ఇండియన్ అమెరికన్ కావటం మనకి గర్వకారణం. మన తెనాలి లో పుట్టినా
ఇంగ్లీష్ లో చదువు కోబట్టి కదా ఈ విజయం సాధించింది. ఇదే తెలుగు మీడియం లో చదివి ఉంటే ఇది సాధ్య పడేదా అన్నారు. ఆమాట నాలో ఎన్నో ఊహలు రేపింది. శిరీషా కి అభినందనలు, శుభాశీస్సులతో...
నా తలపులు మీతో పంచు కుంటున్నాను.
తెలుగు లో చదివి అసాధారణ విజయాలు సాధించిన వారెవరయినా ఉన్నారా?
అసలు అలాటి గొప్ప విజయాలు సాధించ లేక పోవటానికి కారణం తెలుగు లో ,అదే మాతృ భాష లో చదవటం ఒకటే కారణమా?
ఇక త్వరలో తప్పనిసరిగా రాష్ట్రం లో అందరూ ఇంగ్లీష్ మీడియం లోనే చదివి తీరాలి అనే ప్రతి పాదన అమలు చేసినంత మాత్రాన మనని విజయ పరం పరలు వరించేస్తాయా?
ఒక వ్యక్తి అసాధారణ ప్రతిభా పాటవాలు ప్రదర్శించటానికి వెనక నేపద్యాలు చాలా సునిశితంగా అధ్యయనం చేయ వలసిన అవసరం ఉంది అనిపిస్తుంది. మాతృభాష లో చదవటం వలన మట్టి గొట్టుకు పోతున్నారు అనే ఒక మాట తో కొట్టి పారేయటం న్యాయం కాదేమో పునరాలోచించాల్సిన అవసరం ఉంది
పంచ భక్ష్య పరమాన్నాలు పసిడి కంచం లో పెట్టాను. పాలన్నా పెరగడు, పెరుగన్నా పెరగడు బిడ్డ అని నెత్తి కొట్టు కుందట వెనకటి కి ఒక తల్లి.
అలాగా ప్రతి బిడ్డ విద్య కోసం మీద సుమారు ఏడాదికి లక్ష రూపాయలు
ఖర్చు పెడుతోందట ప్రభుత్వం.ఇదీ ఆ పెద్దాయన ఉవాచే. ఖర్చు పెట్టి కంచం నింపేస్తే చాలా. బిడ్డ తినే సామర్ధ్యం ,అరుగుదల శక్తి గురించి అవగాహన ఉండ నక్కర లేదా?
విద్య అనేది కుండ నింపినట్లు కుర్రాళ్ళ బుర్ర లను పాఠం చెప్పే వాడికే రాని భాషలో, అతనికే అర్ధం కాని విషయాన్ని క్లాస్ రూమ్ ల్లో వివిధ నైపుణ్యాలు, అవగాహనా స్థాయి లు ఉన్న పిల్లలిని కుక్కేసి వాళ్ళ చేత వల్లె వేయించి నింపేయటం కాదు కదా.
ప్రశ్నించే,శోధించే, సాధించే తత్వాలని
మన విద్యార్థులలో మన పెంపొందించ గలుగుతున్నమా? పఠనాశక్తి వృద్ధి చేయ గలుగుతున్నమా??..
అని మనని మనం నిజాయితీ గా నిలదీసు కోవాలి.
ఒక సారి వెళ్ళి మన విద్యా సంస్థ లలో ఉపాధ్యాయుల భాషా జ్ఞానం, విషయ పరిజ్ఞానము ఎలా వుందో చూసి తరవాత మాట్లాడాలి.
ఇంగ్లీష్ పక్కన పెట్టండి. తెలుగులో అసలు సరిగా రాసి, మాట్లాడ గలుగుతున్న, పుస్తకం చూసి ధారాళంగా చూసి చదవ గలుగుతున్న బోధకులు, మన సమాజం లో వ్యక్తులు ఇంటా, బయటా ఎందరో ఒకసారి డేటా తీయండి. అందులో కారణాలు ఏవైనా
ఎందరు ఇతర వ్యాపకాలు పక్కన పెట్టి అంకిత భావం తో, నిబద్ధత తో పని చేయ గలిగే సంకల్పం, పరిస్థితి ఉన్న వ్యక్తులు ఎందరో లెక్క కట్టండి. అలాటి శిక్షకులు గురించి ముందు ఆరా తీయండి.
మన నేపధ్యం, మన కున్న వనరుల శక్తి సామర్ధ్యాలు ఇవేవీ లెక్క పెట్ట కుండా తొందర పాటు నిర్ణయాలు తీసుకుంటే ఇప్పటికే మన రాష్ట్రం అన్ని విధాలా అధోగతి దిశ లో అడుగేస్తోంది. ఎంతో విలువైన మానవ వనరులు దుర్వినియోగం అవుతున్నాయి.
ఈ కరోనా నేపధ్యం లో ఆన్లైన్ విద్య అని మరో తప్పని సరి తనం దాపురించింది. అది అందు బాటు లో లేని అసంఖ్యాక జనం మన పల్లెల లో తుప్పలు పట్టి తిరుగు తున్నారు. ఈ పరిస్థితి ని మరింతగా దురవస్థ పాలు చేయని విధి విధానాలు ఆలోచించాలి ప్రభుత్వాలు.
అమ్మ ఒడి, ఆశిరమ్మ గుడి అని ఇచ్చే డబ్బుల లో ఆమ్యామ్యాలు.పోగా మిగి లినవి తెచ్చి బట్టలు, వెండి, బంగారాలు కొనుక్కుంటు న్నారు. అది వేరే కధ. వేరే పోస్ట్ లో ఎప్పుడో ఉబికి వస్తుంది.
ఇలా ఉచితాలు తో ఉట్టికి ఎగర లేరు కనీసం. స్వర్గాని కి అదే అంతరిక్షానికి కెగర గలరా?. ఎగర లేరు కనక...
ముందు క్షేత్ర స్థాయి లో సమస్యల పట్ల దృష్టి సారించి...
ఇప్పుడు బడు లు మూత పడ్డాయి కాబట్టి...
రేడియో ,టీవీ లు కొంత ఉపయోగ పడే అవకాశం ఉంది.
ఇక ఇంటర్ నెట్ లాప్ టాప్ లు ఫోన్ లు ఇవి అందరికీ అందుబాటు లో లేవు. పైవన్నీ ఉన్న చోట సరిగా వినియోగిష్టిన్న దాఖలాలు లేవు. చక్క గా ప్రభుత్వం ఇచ్చిన వాటి ని వాడుకుంటూ సీరియల్స్, పోర్న్ సైట్స్ విస్తారం గా. చూస్తున్న లీలలకు కొదవ లేదు.
అందుచేత రేడియో, టీవీ ల లో పనికి మాలిన నెగటివిటీ పంచుతున్న అంశాలు తగ్గించి పాఠాలు విద్యార్థు లకు అర్ధమయ్యే రీతి లో ఉన్న వాటిని విస్తారంగా ప్రసారం చేస్తే కనీసం ఓ రెండు శాతం విద్యార్థు లయినా బాగు పడతారేమో. అందులో కనీసం ఒక్కడైనా అసాధారణ కాకపోయిన ఆలోచన సవ్యం గా ఉండేలా రూపు దిద్దుకుని భావి లో మరి కొంత మంది కి. ఉప యోగ పడే ఆలోచన లు చేయ గలిగే సత్తా సంపాదించుకోగలుగు తాడేమో. అలా మనదైన స్థాయి లో చిన్నవైనా మనం నిర్మాణాత్మక ఆలోచనలు, ప్రణాళికలు రచించటం, ఆచరించటం మొదలెడదాం.
అలాగే పల్లెల లో గ్రంధాలయాలు పునరుద్ధరించి వాళ్ళు ఇళ్ళకి పుస్తకాలు
అద్దె కి ఇచ్చే వెనకటి పరిస్థితి ని మళ్ళీ కాస్త విస్తృతం గా కల్పించి ఉత్తమ సాహిత్యం చదివే వీలు కలిగిస్తే ఆ పల్లె లో ఓ రెండు శాతం చదివే సంభవ్యత వుండ వచ్చు. ఆందులో వెలిగిన ఒక్క దీపం భావి లో మరెన్నో దీపాలు వెలిగేందుకు దోహద పడ వచ్చు.
ఎన్నో ఉచితాలకి ఊది పారేస్తున్న మన నిధులు కాస్త ఎక్కువ మంది లో
మేధో వికాసం కల్పించి, పని సంస్కృతి పెంచే మార్గా లలో ఉపయోగించే పద్ధతులు పునరాలోచించ వచ్చు.
Better late than never.
మన ప్రజకి రూపాయి ఊరికే ఇవ్వక ఆ రూపాయి సంపాదించుకునే విధి విధానాలు రూపొందించు కుందాం.
ఈ రోజు నాలో ఊహాలు ఈ దారి లో
వెళ్ళాయి. ఇంకేమైనా మంచి సూచనలు, సలహాలు ఉంటే చెబితే అర్ధం చేసుకుంటాను. ఇప్పటికి సెలవు తీసు కుంటూ...
ఆసక్తి ఉన్న వారు ఈ కింది లింక్ లో వీడియో చూడండి.
https://youtu.be/6DNiWhDwoCo
కూడు,గూడు, లేక అలో మని జనం అలమటిస్తుంటే మనకి అంతరిక్షం లో ప్రయాణాలు, స్పేస్ మీద పరిశోధనలు
అవసరమా?
"ఇస్రో ఏమి ఊడ బొడిచింది. స్పేస్ రీసెర్చ్ ఫండింగ్ వేస్ట్అ."ని చులకన గా మాట్లాడే వాళ్ళని ఏమి అనాలో నాకర్ధం కాదు.
ఈ రోజు కమ్యూనికేషన్స్ ఇంతగా అభి వృద్ధి చెంది పల్లె ల లోకి కూడా మనం చేర గలుగుతున్నాము అంటే ఉపగ్రహాల ద్వారా కాదా. రాకెట్ సైన్స్, రోదసి లోకి ఉపగ్రహాలు పంపటం వ్యర్ధమా.
అంతరిక్ష పరిశోధనల వలన, ఉపగ్రహాలను ఉపయోగించటం వలన భారత్ లాంటి పెద్ద దేశానికి కలిగే ప్రయోజనాలు ఈ రోజు మీకు వెంటనే తెలియక పోవొచ్చు. వాటి ఫలాలు మనం నిత్య జీవితం లో ఉపయోగిస్తున్నాం అనే స్పృహ లేక పోవొచ్చు.
కానీ భవిష్యత్ లో వాటి వల్ల కలిగే బహుళ ప్రయోజనాలు ఊహకే అందని స్థాయి లో ఉంటాయి.
అంత పెద్ద దేశ మైన చైనా 2050 కల్లా
స్పేస్ బేస్డ్ సోలార్ పవర్ స్టేషన్స్ నిర్మించాలని ప్రణాళికలు రచిస్తోంది.
భూమి మీద సూర్య రశ్మి కొద్ది సేపు మాత్రమే ఉంటుంది. అదే రోదసి లో అయితే అవిరామం గా సూర్య రశ్మి లభిస్తుంది. దానిని వినియోగించి పవర్ ఉత్పత్తి చేసుకుంటే దాని వలన వాతావరణ కాలుష్యం కూడా తగ్గి పోతుంది అని కాలుష్యం పెద్ద సమస్య అయిన చైనా స్పేస్ నుండి పవర్ ఉత్పత్తి చేయటానికి
చక చకా పావులు కదుపుతుంటే మనం అసలు
GPS సిస్టం ను, మొబైల్ ఫోన్స్, ఇంటర్ నెట్ పగలూ, రాత్రి తేడా లేకుండా వాడుతు ఎందుకొచ్చిన స్పేస్ రీసెర్చ్, ఉపగ్రహాలు అని మన శాస్త్రజ్ఞులని, పరిశోధన లని చులకన గా మాట్లాడుతున్నాము.
సమశీతోష్ణ మండలం వుంటూ, భూమధ్య రేఖ మీద ఉన్న మనకి సోలార్ పవర్ ఉత్పత్తి చాలా చక్కని అవకాశం. ఆ దిశ లో సాగే పరిశోధనలు
మనకి చాలా ఉపయోగకరం. దానికి నిధుల వినియోగం మంచిదే. ఆ పూర్వా పరాలు తెలుసు కోకుండా దేనికొచ్చిన స్పేస్ రీసెర్చ్, ఉపగ్రహాల సాంకేతికత అనటం తొందర పాటే.
మనిషి ఎగర గలడా?? .ఎందుకొచ్చిన దండగ పని అని ఆ రోజు ఆ పరిశోధన ఆపి ఉంటే ఈ రోజు విమానాలు సాధ్య పడేవా...
గ్లోబ్ లో ఎక్కడ ఏది జరిగినా ఈ రోజు మనకి ఎలా తెలుస్తోంది. వినగలుగు తున్నాం, చూడగలుగుతున్నాం. బాగా మెరుగు పడిన సమాచార సరఫరా వ్యవస్థ ఎలా సాధ్య పడింది ఉపగ్రహాల వినియోగం వలనే కదా.
ఏ శాస్త్రీయ పరిశోధన ఏ కొత్త సాంకేతికత కూ, ఉపకరణాలు కి దారి తీస్తుందో. అది జన బహుళ్యానికి ఎలా ఉపయోగ పడుతుందో మనం ఈ రోజే చెప్పెయ్య లేము.
ఆశించిన ఫలితాలు వచ్చేవరకూ అకుంఠిత దీక్ష తో సాధిస్తూ సాధన దిశగా కొనసాగాలి.
ఎలక్ట్రిక్ బల్బ్ కనిపెట్టటానికి ముందు ఎడిసన్ ఎన్నో సార్లు విఫలం అయ్యాడు. అయితే " నా ప్రతి వైఫల్యం నుండీ ఆ పని ఎలా చేయ కూడదు అనే దానికి సంబందించిన కొత్త అంశం నేర్చు కున్నాను." అన్నాడు.
శాస్త్ర పరిశోధన లో వైఫల్యాలు ఉంటాయి. అంత మాత్రాన వాటి లో పెట్టు బడులు వృధా అనే వాళ్ళకి ఒక నమస్కారం.
ఈ రోజు దేశం లో నిరుపేదలకు చేయాల్సింది చేయాలి. గ్రామాలు అభివృద్ధి చేయాలి. ఉపాధి అవకాశాలు పెంచాలి. ఎవరూ కాదనరు.
వాటి కి ముందు నిధులు వినియోగించాలి అని ఉన్నవన్నీ వాటికి పంచి పెట్టి, భవిష్యత్ లోనయినా ఈ పరిస్థితి మార్చటానికి అవకాశం ఉన్న దారులు మూసి వేస్తే ఎప్పటికీ ఇక్కడే ఉంటాం. చీకటి, అజ్ఞానం లోనే మగ్గుతాము.
శాస్ట్రీయ దృక్పధం, సరి అయిన తర్కం, హేతు బద్ధత లేకుండా ప్రతి దాన్ని విమర్శిస్తూ , వ్యక్తి వైఫల్యాల కి వ్యవస్థ ను నిందించే ధోరణి తో మనం ఏమి సాధించ లేము. వ్యక్తి సంస్కారం, పని సంస్కృతి లేని చోట పురోభి వృద్ధి అసాధ్యం.
ఎటువంటి అభివృద్ధి నిరోధక భావాలకు లోబడక శాస్త్రీయ పరిశోధనలు చేస్తూ వచ్చే ఫలాలు జన హితానికి ఉపయోగ పడే తీరు లు అన్వేషించటం. మన దేశానికి తప్పని సరి అవసరం.
వ్యక్తులు గా ముందు పరిణితి రావాలి. మన ప్రాధాన్యాలని నిర్ణయించు కోవాలి. ఏది మన వ్యక్తి వికాసానికి,
వ్యవస్థ హితానికి పనికి వస్తుందనే కనీస స్పృహ లేకుండా లేకుండా అవాంఛిత భావ జాలాలు ను నేటి తరాల్లో పాదు కొల్పి వారి లో ఆవేశ కావేశాలు రెచ్చ గొట్టటము మానాలి.
అయితే ఏది ఉచితం, ఏది అనుచితం అనే స్పృహ నేడు చదువుకున్న వారి లోనే లోపిస్తున్న సందర్భాలు కన
బడుతున్నాయి. అదే మన దేశం లో
పెద్ద విషాదం.
ఈ దేశం లో వాక్స్వాతంత్రం పిచ్చి వాడి చేతి రాయి లా ఉంది. దాని దెబ్బ ఎక్కడ ఎలా తగులు తుందో చెప్పలేని అయోమయం. ఫలితం గా
నిర్మాణాత్మక కార్య నిరోధం, విలువైన వనరుల వ్యర్థం, దాని వలన ఆశించిన స్థాయి లో అభివృద్ధి కొరవడటం మన కళ్ళ ముందు వాస్తవం.
చివరిగా...
నేను అంతరిక్ష పరిశోధన కి,ప్రయాణానికి అన్ని నిధులు ఖర్చు పెట్టమన లేదు..
ఆ రంగం లో మన వెసులు బాటు బట్టి కొనసాగడం మంచిదే.
దానిలో పెట్టటం తెలివి తక్కువ పని అనటం ని సమంజసం కాదు అంటున్నా..
అలాగే అన్నీ వేదాల్లో ఉన్నాయనటం లేదు..వాటి లో ఏముందో, లేదో తెలియ కుండా చులకన గా మాట్లాడట మంచిది కాదు అంటున్నాను.
ఈ తరాలు వాళ్ళకి వాళ్ళు ఆసక్తి ఉంటే చదివి ,విశ్లేషించి వాస్తవాలు తెలుసుకుంటారు..ఈ లోపల మనం సరిగా అధ్యయనం చేయకుండా మన భావ జాలాలు, వ్యాఖ్య లతో ఈ తరాల మనసులు కలుషితం చేయటం సరి కాదు అంటున్నా.
అంతే గానీ నేను బీదల కడుపులు కొట్టి స్పేస్ రీసెర్చ్ కి ఖర్చు పెట్ట మనటం లేదు.
ప్రాధాన్యత లు నిర్దేశించుకుని ఖర్చు చేయాలి..
అంత మాత్రం చేత విజ్ఞాన వేత్తల కృషి, పరిశోధనల ని గురించి చిత్తం వచ్చి నట్లు మాట్లాడటం
సమర్ధనీయం కాదు అన్నది పూర్తిగా నా వ్యక్తి గత అభిప్రాయం మాత్రమే.
8-072021
నువ్వు ఎంత బిజీగా ఉన్నా, ఎలాటి పరిస్థితి లో ఉన్నా కనీసం ఒక పోస్ట్ అయినా పెడతావు.
అవసరమా? ఖాళీ లేక పోయినా, నీకు కుదరక పోయినా, నీలో రాసేందుకు సరుకు లేక పోయినా,
నువు రాసింది కాక పోయినా ఎవరిదో ఒకరిది షేర్ చేసి తీరాలా? చూడలేక చస్తున్నాం! అని ఒక సగటు భారతీయుడి ప్రశ్న...
భారతీయుల ఇలాటి ధోరణి వలనే భారతీయుల పై ఇతర దేశాల వాళ్ళు అసహనం వ్యక్తం చేస్తున్నారు...
నాకేది అవసరం అనేది నేను చూసుకుంటాను.కానీ నువ్విలా నన్ను ప్రశ్నించి నా వ్యక్తిగత పరిధి లో కి రావటం నీకు అనవసరం. అనుచితం.
నా వాల్ నా ఇష్టం. నీ కిష్టం లేక పోతే చూడకు. ఎవడు నిన్ను చూడమన్నాడు అని అడిగి కడిగి ఆరేసి, చీరేసి ఉప్పు పాతర వేసాను ఆ అతి వాగుడు వాగిన మతి మాలిన మానవుడిని కానీ...
ఏది అడగాలి, ఎక్కడ నోరు మూసుకోవాలి అనే స్పృహ మన పౌరులలో బొత్తిగా లేదు కదా అనిపించింది అతగాడికి తీరుకి...అనుకోండి.
అవును నేను రాసిందో, మరొకరి పోస్టో ...
నేను నా వాల్ మీద రోజూ పోస్ట్ పెట్టటం నా అవసరం...ఆశయం...
రోజుకి మూడు, నాలుగు కాకపోతే నా కిష్టం వచ్చినన్ని, fb వాడు allow చేసినన్ని పోస్ట్లు పెట్టటం నా అలవాటు. అది పూర్తిగా నాకు అభిమతం. అందులో ఇతరులకు ప్రమేయం అనవసరం అని పై శాల్తీ లాటి ప్రబుద్ధులు అర్ధం చేసుకోవాలని మళ్ళీ ఈ రోజు ఈ పోస్ట్ ఇక్కడ..ఇలా...
అతగాడికి , అత గాడి లాటి అనవసర ప్రశ్నలు వేసే ప్రబుద్ధులకి తమకి నచ్చని పోస్ట్లు స్కిప్ చేసే వెసులు బాటు ఉందని మరో సారి గుర్తు చేస్తూ...
నాలో సరుకు ఉండటానికి నేనేమీ పెద్ద అధ్యయనం చేసిన వ్యక్తిని కాను. కానీ నా మనసుకు తోచింది, నేను చూసింది, విన్నది నా మాటల్లో నా వాల్ మీద పెట్టటానికి నాకు fb అవకాశం ఇచ్చింది. అది పూర్తిగా వినియోగించుకోవాలి అన్నది నా భావన. అదే ఆచరణలో పెడుతున్నాను అని గతం లో సవా లక్ష సార్లు చెప్పాను... మళ్ళీ అదే చెబుతున్నా.
అధ్యాపకురాలి గా చేసిన వ్యక్తి నీ కదా అర్ధం ఆయే వరకూ ఎన్ని సార్లైనా చెబుతూనే ఉంటాను మరి...
ఈవిడ పోస్ట్లు సోది, టైమ్ వేస్ట్ అనుకుంటే చూడటం మానేయండి.
నేనిలాగే రోజూ పోస్ట్లు పెడుతూనే వుంటాను..
వుంటనర్రా..మరి
ఇట్లు మీ స. స....అంటే సత్తెకాలపు సత్తెమ్మ
నిన్ను పూజించిన వారి స్థాయి బట్టి నీ విలువ
స్వగృహే పూజ్యతే మూర్ఖః
స్వ గ్రామే పూజ్యతే ప్రభుః
స్వదేశే పూజ్యతే రాజాః
విద్వాన్ సర్వత్ర పూజ్యతే
అన్నది ఎవరో నాకు గుర్తు లేదు...పై అభివ్యక్తి లో తప్పులు వుంటే సవరించండి fb లో సోదర, సోదరీమణులారా...మరోలా భావించకండి...
సర్వత్ర పూజింప బడే వారు అరుదుగా వుంటారు.
అలాటి నాయకులు ఒకప్పుడు మనకూ ఉండే వారు.
ఇప్పుడు మన వున్న ప్రాంతం, మన ప్రయోజనాలు బట్టి మనం పూజించే వ్యక్తులు, వ్యవస్థలు.
అందుచేత ఈ పూజ పునఃస్కారాలు ఎవడి అవసరాన్ని, తప్పని సరి తనాన్ని బట్టి వాడు చేసుకునే నేపధ్యంలో నేను పూజ చేయమంటే, దీపం పెట్ట మంటే , స్తోత్రం చేయ మంతే, భజన చేయ మంటే నువు చేయ లేదు అంటే...
అన్నీ నువు మంటే అంటుంటే...నాకు నిలువెల్లా మంటే ...అందుచేత అల్లా అనకు...
Respect can't be demanded. One needs to earn it through one's own earnest words and deeds.
ఇంట్లో తండ్రి తీరు సరిగా లేక పోతే యుక్త వయసు వచ్చిన పిల్లలు తండ్రిని ఎదిరిస్తారు. నిలదీస్తారు.
దేశంలో తమకన్న ఎంతో అనుభవం, వయసు లో ఎంతో పెద్ద అయిన పాలకుల తీరులను అలాగే యువత గమనించి నిలదీస్తారు.
ఆ యువత కి ఆ భాష, ఆ వాదించే, ఎదురు తిరిగే తత్వం ఎక్కడి నుండి వచ్చాయి.
చైల్డ్ ఈజ్ ద రెప్లికా ఆఫ్ ఫాదర్ అంటారు...
బిడ్డ తండ్రి లేదా తల్లి ప్రతి బింబం ఇంట్లో...
దేశంలో యువకుడు పాలకుడి ప్రతి బింబం...
యథా రాజా తథా ప్రజా...కాస్త మార్చి తథా యువకా అన్న మాట. నీవు నేర్పిన విద్యయే నీరజాక్ష అని వారి ముందు తరం, మాట చేత వారు అనుకరిస్తున్నారు.
అంతలో ఇంకా కొంత అదృష్టం కాస్త విజ్ఞత, సంయమనం చూపిస్తున్నారు మన దేశంలో కొంతమంది యువత నేడు. అది ఎందుకంటే అలాటి యువత వారి ముందు తరం కన్నా కాస్త ముందుకు వెళ్ళి మాకు గాంధీ, నెహ్రూ, అంబేద్కర్ ఆదర్శం అంటున్నారు.
ఆ ముగ్గురు మహనీయులు లేకపోతే దేశం మొత్తంగా మన యువత ఈ సరికి తుప్పలు పట్టేసి ఉండేవారు.
మొత్తానికి సారాంశం ఏమిటంటే
అసలు
యువత, పిల్లలు పెద్దలని ఎదిరించి ప్రశ్నించారు అంటే ముందు ఆ పెద్దలు తమను తాము ఆత్మ విమర్శ చేసుకోవాలి అని అర్థం ...
వారు పాలకులు అయినా సమాజంలో పెద్దలు అయినా, ఇంట్లో తల్లి తండ్రులు అయినా తమ మాటలకి , చేతలకి నైతిక బాధ్యత వహిస్తూ తమ తరవాతి తరాల ప్రశ్నలకి సహనంతో సమాధానాలు చెప్పాల్సిందే అన్నది ముందు నేడు పెద్దలు నేర్వవలసిన పాఠం.
అదీ సంగతి...
"ధృవ్ రాతీ నేడు ఇండియాలో ఈ బెంగుళూరు కి ఎందుకు వచ్చాడో చెప్పాడు వినండి. కాక్రోచ్ జనతా పార్టీ కి మద్దతు ఎందుకు ఇస్తున్నాడో అర్ధం చేసుకోండి...
మీలా అతన్ని నేను "వాడు" అనలేను కానీ...
మీ మాటల్లో మీ స్పందన ఈ క్రిందన:
"అబ్బో! వాడు చెప్పటం... పనిలేని నువ్వు విని, ఇలా పనికిమాలిన పోస్టులు రోజంతా పెట్టటం... బ్లా... బ్లా... బ్లా..."
ఒరే బాబూ! నాకు పని లేకపోవటం ఏమిట్రా?
నేను రోడ్లెక్కి, FB లో చిల్లర పోస్టులు పెట్టటం ఏమిట్రా సన్నాసుల్లారా?
రోజంతా నా ఇంట్లో పనులు చేసుకుంటూనే...
ఆక్వేరియంలో చేపలా నా ఇంట్లోనే నేను తిరుగుతూనే...
ఒక పని అవ్వగానే FB లోకి తొంగి చూసి, ఎదురైన పోస్ట్ చదవటం... ఏదో తోచిన తీరులో స్పందించటం చేస్తాను.
అయితే ఆ చేసేది నేనే ఎక్కడో చదివి, ప్రభావితం అయిన తీరులోనే చేస్తూ ఉంటాను.
అదేమిటో ఈ క్రింద చూడండి:
చీము, నెత్తురు ఉంటే... ఉచ్ఛం, నీచం తెలిస్తే... పోరాడు!
పోరాడితే పోయేది బానిస సంకెళ్లే కదా!
అన్యాయాన్ని, అణచివేతను ఎదిరించి పోరాడు!
పోరాడలేకపోతే... మాట్లాడు!
మాట్లాడలేకపోతే... రాయి!
రాయలేకపోతే... కలిసి నడువు!
నడవలేకపోతే... నడిచే వారిలో ఆత్మవిశ్వాసం పెంచు!
అదీ చేయలేకపోతే... కనీసం చేసేవాళ్లకు అడ్డు తగలకు!
ఎందుకంటే, వాళ్లు చేస్తున్న ఆ పోరాటంలో నీ పాత్ర కూడా వాళ్లే పోషిస్తున్నారు.
నీ హక్కుల కోసం పోరాడే వారికి నువ్వు వెన్నుపోటు పొడవకు!
కట్టప్పా...
బాహుబలులను చంపకు!
భావి తరమును తుంచకు!
08-10-2026
కొన్ని సంఘటనలు చూసాక సభ్య సమాజం తనదైన రీతిలో సున్నితం గా
స్పందించటం జరుగుతుంది. దానికి అలా స్పందించిన వారి పై ముద్ర వేసే వారికి ఓ నమస్కారం చేస్తూనే..నా భావన వ్యక్తీకరిస్తున్నాను...
జిడ్డు కృష్ణమూర్తి గారు జనం ఎక్కువగా వుండి అలజడి గా ఉన్న ప్రదేశం లో మాట్లాడటానికి చిరాకు పడి విసుక్కున్న సందర్భాలు ఉన్నాయి.
టీఆర్ మహాలింగం ఫ్లూట్ గొప్ప ఫ్లూటిస్ట్ విజయనగరం కళాశాల శత దినోత్సవ వేడుకల సందర్భం గా ఆహ్వానించబడి వేదిక మీద కార్యక్రమం మొదలైన కాసేపటికే జనం గోల కి ఏకాగ్రత చెదిరి చిరాకు పడి నేను ప్రోగ్రామ్ చేయను అని వెళిపోయారు.
ఐంస్టీన్ ని ఉపన్యాసం ఇమ్మని ఆహ్వానించి అక్కడ ఫోటోలు, మీడియా హడావుడి చేస్తే ఉపన్యాసం సాగదు.
విశ్వనాథన్ ఆనంద్ ని వేదిక మీద చెస్ ఆడమంటే విసుక్కుంటాడు.
మేధో పరమైన విషయాల వినియోగం జరగవలసిన చోట జనం గోల, మీడియా అతి ఏకాగ్రత చెదరకొడతాయి అన్న స్పృహ మన సగటు పౌరులకి, మీడియా వారికి లేక పోవడం దురదృష్టం.
శ్రీ గరికిపాటి వారు ప్రతి వేదిక మీద చెబుతారు నాకు దండలూ, దండాలూ వద్దు. నేను చెప్పేది విని వీలయితే ఆచరించండి. అలా వినే ఓపిక లేక పోతే చెప్పండి నేనే వెళి పోతాను అని ఆయన అనటం పరిపాటే.
నిజమే అలా ఏకాగ్రత చెడుతూ ఉంటే మాట్లాడటం కష్టం. అందుచేత నేను మాట్లాడాలి అంటే అక్కడ ఆఫోటోల హడావుడి వద్దు అన్న మాటే..
నిన్న చిరంజీవి గారి తో ఫోటోలు దిగుతున్నపుడు కూడా చెప్పారు.
చిరంజీవి గారు మీకు విజ్ణప్తి చేస్తున్నా మీరు ఆ ఫోటో ల కార్యక్రమం అపి వచ్చి కూర్చోండి అన్నారు.
నిజానికి ఈ అభిమానుల అతి, తాకిడి కి కూడా ఇబ్బంది పడే సందర్భాలు శ్రీ చిరంజీవి గారికీ నిత్యనుభవమే.
అందుకే ఆయన వెనక్కి వచ్చేసి ఎంతో సంయమనం తో కార్యక్రమ నిర్వహణ కు తన వంతు తాను చేశారు.
ఇక్కడే కాదు ఎక్కడైనా చిరంజీవి సౌమ్యత,సంస్కారం, సంయమనం తో వ్యవహరించటం మనకి సుపరిచితమే.
వారి వినయపూర్వక ప్రవర్తన అంటే నాకు చాలా ఇష్టం కూడా. దానికి ఎవరు ఏ పేరు పెట్టినా నేను ఆవేశ, కావేశాలు అనర్థదాయకం అని నమ్మి ఆచరించే వ్యక్తిని కాబట్టి నాకు చిరంజీవిగారు తీరు చాలా ఇష్టం. ఈ తరాలు
ఆయనని చూసి ఆ వినయం, ఆ అంకితభావం తో కష్టపడే తత్వం నేర్చుకోవాలి అని నా అభిప్రాయం.
అలాగే బ్రహ్మశ్రీ గరికిపాటి వారు విద్వన్మణి. అయితే వారి ఏకాగ్రత చెదిరే పరిస్థితి లో కాస్త తీవ్రం గానే స్పందిస్తారు. అది మేధో పరమైన అంశాల లో నిపుణు లైన వారి లో సహజం గా కనబడే లక్షణమే. అందుచేత ఆ సరస్వతీ పుత్రుని గూర్చి ఈ విషయం లో అనుచిత వ్యాఖ్యలు చేయడం కూడా సబబు కాదు.
గతం లో విశ్వనాధవారు, సి నారాయణ రెడ్డి గారు, ఇంకా ఎందరో ఇలా మేధో పర వ్యవహారాల్లో నిష్ణాతులు ఏకాగ్రత కు భంగం కలిగించే పరిస్థితు లు వేదికల పై , లేదో జన సమూహాల మధ్య వారికి కలిగినపుడు అసహనము ప్రదర్శించటం మనకి కొత్తకాదు.
ఈ విషయం లో అక్కడిక్కడే వారు ఇరువురూ ఆ సమస్య నుపరిష్కరిం
చుకున్నాక కూడా నాగబాబు గారు రాముడి వెంట లక్ష్మణ స్వామి లా ఆవేశపడి ఓ ట్వీట్ పెట్టారు. అదీ సహజమే. తన అన్న గౌరవానికి భంగం కలిగితే తమ్ముడు వూరుకోడు.
అక్కడితో అది ఆపేయాలి కదా..
కానీ మన మీడియా దివాలా కోరు తనం అలా చేయనివ్వదుగా..అందుకే
అదే పనిగా ఉదర కొడుతున్నారు..టీ కప్పులో ఈ తుఫాను కి ఇంత హడావుడి అవసరమా...
అద్భుతమైన ఆవిష్కరణలకు, మహోన్నత ఆశయాల కోసం కృషి చేసిన వారికి నోబెల్ ప్రైజ్ లు 2022 నిన్ననే ఇచ్చారు. వాటి గురించి, వారు చేసిన కృషి గురించి ఈ మీడియా లో న్యూస్ ప్రసారానికి ఎంత సమయం వినియోగించారు మీడియా. ఓ సారి ఆలోచించండి.
జనాన్ని జాగృతం చేసి వారి లో అవగాహన పెంచుతూ, చైతన్య పరచవలసిన మీడియా ఘటన లకి రంగుకు పూస్తూ, తమ వైన ముద్రలు వేస్తూ, ఈ అనవసర చర్చలతో , పనికి మాలిన వార్తలతో పొద్దు పుచ్చుతూ, జనం బుర్రలు పుచ్చి పోయేలా చేయటం మాని...కాస్త ఆత్మవిమర్శ, తమ విధానాలను పునఃసమీక్ష చేసుకునేలా చేయమని ఆ ఈశ్వరుని వేడుతూ...
ఈ అతి వ్యక్తి పూజ మాని, ప్రతి చిన్న దానికి ఆవేశం తో రెచ్చిపోయి ఆత్మాహుతి దళాలు అయి పోక ప్రముఖుల అభిమానులు వాళ్ళ, వాళ్ళ చుట్టు వుండే వాళ్ళ జీవితాలు, పరిసరాలు సవ్యం గా ఉంచడానికి ఏమి చేయాలో ఆలోచించగల, ఆచరించగల విజ్ఞత ను పెంపొందించుకుంటారని అనే ఒక దింపుడు కళ్లెం ఆశ తో ...
నాణెం కు రెండు వైపులు వుంటాయి.. సగటు మనిషి ఎదో ఒక వైపు మాత్రమే చూడగలగటం అతని పరిమితి...అయితే కొందరు అసాధారణ మేధస్సు కలిగిన వారు ఆ రెండు వైపులా దర్శించ గలిగి, వాటి గుణాలు వినియోగించుకునే, దోషాలు పక్కన పెట్ట గలిగే ఆలోచనలు, ఆచరణలు చేయ గలుగుతారు..అందుకే ఇంత గా సాంకేతికత అభివృద్ధి చెందింది..లేక పోతే అమ్మో నిప్పు కాలుతుంది, కరంటు షాక్ కొడుతుంది..అని అన్ని పక్కన పెట్టేసి వుండే వాడు మనిషి..
చివరిగా చెప్పేది ఏమిటంటే ఎన్నివున్నా వ్యక్తికి లో ఇంగితం, తీరు, తెన్ను లేకపోతే ఆ సమాజం అడుగు ముందుకు వెయ్యలేదు అని..
మీకు నచ్చక విగ్రహం తొలగిస్తే సరే..
వాటిని విరిచెయ్యటం, కాళ్ళతో తొక్కటం, నిప్పు పెట్టటం..ఇవి సబబా.
ఇవి విపరీత ధోరణులు కాదా??
మళ్ళీ విగ్రహం తీస్తే మీకేం అని ప్రశ్నిస్తారు. భద్రం గా ఇళ్ళల్లో కూర్చున్న ,ఇలా fb ల్లో పోస్ట్లు పెట్టుకునే మీ, మా లాటి వారికి సమస్య లేక పొవొచ్చు. కానీ కొందరికివే
ప్రాణాంతకాలు గా పరిణమించవచ్చు..
జన బహుళ్యం అన్ని వేళలా విషయ విశ్లేషణ, యుక్తా యుక్త విచక్షణా కలిగి వ్యవహరిస్తారు అని అనుకోలేము కదా. ఏ బుర్రలో ఎవరి కి ఏ విపరీత బుద్ధి పుట్టి తీవ్రం గా స్పందిస్తారో, సంయమనం కోల్పోయి, భగ్గు మంటారో ఎవరు చెప్పగలరు.
ఒక చోట గీసి పడేసిన అగ్గిపుల్ల రాజుకుని ఎగిసే మంటలు ఎలా, ఎటు వ్యాపించి దహిస్తాయో..ఆ గుడుల్లో నిత్యం పూజలు చేసేవారికి, బయట భావోద్వేగాలు రెచ్చ గొట్టే వారికి తెలియదా.. అంత అమాయకు లా ఇలాటి చిచ్చులు రగిల్చే వాళ్ళు.
చదువు సంధ్య వుండి ఆ మాత్రం అవగాహన వున్న వారే అతిగా వ్యవహరిస్తూ వుంటే..
అవేవీ లేని అంధ భక్తులు, మూఢులు
ఎలా స్పందిస్తారు అనేది కనీసం ఆలోచించలేరా??
ఈ విగ్రహం వుంచినా, తొలగించి మరో విగ్రహం..పెట్టినా, లేకపోయినా పెద్ద సమస్య కాదు. అలాగే దైవం సర్వ వ్యా పకుడు అనో, లేదా అసలు దైవం లేడు అనో ఒక దండం పెట్టీ తమ పని తాము శ్రద్ధగా చేసుకునే వాళ్ళ తో ఏ సమస్యా లేదు..
ఇదిగో ఇలా మీ దేముడు, మా దేముడు, మా పద్ధతి, మీ పద్ధతి అని పేచీ లకి దిగేవారి తోనే అసలైన సమస్య.అదే కదా నాగరికత మొదలైన నాటి నుండి నేటి వరకూ కొనసాగిన, సాగుతున్న రక్త చరిత్ర..
నా తిక్క ...దాని లెక్క....
నేను అప్పుడు టెన్త్ క్లాస్‌లో ఉన్నాను. తొమ్మిదో తరగతి వరకూ అత్తెసరు మార్కులు, వానాకాలం చదువు నాది.
ఆ రోజుల్లో పిల్లల చదువుల గురించి తల్లిదండ్రులు అంత హైరానా పడిపోయి, పిల్లలని చావబాది, చెవులు మూసేవారు కాదు. ఏదో స్కూల్‌కి వెళ్లి వచ్చేవాళ్లం. నాకు పదో తరగతికి వచ్చేవరకూ అసలు చదువు మీద దృష్టే లేదు. "పది పబ్లిక్ పరీక్ష కదా! శ్రద్ధగా చదవాలి" అని అప్పుడు అనుకున్నాము. నేను, మా ఫ్రెండ్స్ సావిత్రి, సీత, అరుణ—"అమ్మో! టెన్త్ క్లాస్ పబ్లిక్ పరీక్ష, బాగా చదవాలి" అనుకున్నాం. ఎప్పటి పాఠాలు అప్పుడు చదివేవాళ్లం.
క్లాస్‌లో పిల్లలతో, ఇరుగుపొరుగు పిల్లలతో ఆటలు, పాటలు, పండగలు, పబ్బాలు. ఇంటికి దగ్గరగా మా అత్తయ్య, మా చిన్నాన్న గారు ఉండేవారు. వాళ్ల పిల్లలతో, ఇంకా సెలవులకి వచ్చే మా పిన్నిల, అత్తయ్యల పిల్లలతో కలిసి గడపటం ఉండేది.
అప్పట్లో పిల్లలందరూ చల్దన్నాలు తినేసి స్కూళ్లకి పోవటం, మధ్యాహ్నం వచ్చి మళ్లీ అన్నం తినేసి రెండు గంటలకి స్కూల్‌కి వెళ్లి, సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చేయటం. వచ్చాక కాఫీ తాగి, ఏ జంతికో, చేగోడీనో కొరికి, రాత్రి భోజనం చేయడం.
నేను పదవ తరగతికి వచ్చేసరికి పెద్దక్క పెళ్లై వెళ్లిపోయింది. అమ్మకి హై బీపీతో అనారోగ్యం. కేవలం వంట చేసేవారు; ఇతరత్రా పనులు చాలావరకు నేనూ, చిన్నక్క జానకీ చేయాల్సి వచ్చేది. నేను అమ్మ ఏది చెప్పినా "అక్కని చేయమను" అనేదాన్ని. "అక్క చేసేవి అక్క చేస్తుంది, నువ్వు ఇవి చేసి తీరాలి" అని 'నా మాటే శాసనం' స్టయిల్లో మా అమ్మగారు తగులుకుంటే గానీ నా బండి కదిలేది కాదు. ఇక నా చెల్లెళ్లు ఇద్దరూ అమ్మ దృష్టిలో చిన్నవాళ్లు; వాళ్లకి మనం చేయడమే తప్ప వాళ్లిద్దరూ ఏమీ చేయరు.
మా ఇంటిని 'బాబుగారి సత్రం' అనేవారు. ఎప్పుడూ చుట్టపక్కాలతో బిలబిలలాడుతూ ఉండేది. నాన్నగారు ఎక్కడి నుండి తెచ్చేవారో తెలీదు కానీ, మా అమ్మ అలా వండి వచ్చినవాళ్లందరికీ భోజనాలు పెడుతూనే ఉండేవారు. వచ్చే, పోయే కొంపలో చాకిరీ, ఖర్చు రెండూ ఎక్కువే! దాని ఫలితంగా మా మీద పనులు పడటం చేత, పనీపాటూతో పాటు ఇంట్లో ఎందరున్నా, ఏవీ లేకపోయినా సర్దుకుని ఉండటానికి, ఇచ్చిపుచ్చుకోవడానికి అలవాటు పడ్డాము. కాబట్టి దేనికీ "మేము చేయలేము" అని గానీ, "లోటు" అని గానీ అనిపించేది కాదు.
అమ్మ చేత తిట్లు తింటూ, నాన్నగారు గీసిన గీతలు దాటకుండా ఉంటూ ఎదిగిన పిల్లలం.
అంత ఆర్థిక సమస్యలలో కూడా మా అమ్మగారు ఎలా కొన్నారో తెలియదు కానీ 'ఉషా' కుట్టు మిషన్ కొన్నారు. మాకు చెవులు మెలేసి మరీ బట్టలు కత్తిరింపులు, కుట్టుకోవడం నేర్పారు. అందుచేత మా బట్టలు మా అమ్మ సూపర్‌విజన్‌లో మేమే కుట్టుకోవడం నేర్చుకున్నాం. అప్పట్లో నేను నాకు బుట్ట చేతుల జాకెట్లు కూడా కుట్టుకున్నాను. అమ్మ ఆ మిషన్ మీద కూడా ఎవరు ఏ టైమ్‌లో కుట్టాలో నిర్ణయించేసి, ఒకరితో ఒకరికి క్లాష్ రాకుండా ఏర్పాటు చేసేవారు. ఇంచుమించుగా అలాగే అనుసరించేవాళ్లం; లేకపోతే అమ్మ పెట్టేవి రెండూ పెడుతుంది అనే స్పృహ ఉండేది. కాబట్టి జాగ్రత్తగానే ఉండేవాళ్లం. అన్నయ్యవి, నాన్నగారివి బట్టలు మాత్రం టైలర్‌కి ఇచ్చేవాళ్లం. మిగిలినవన్నీ ఇంట్లో మేము కుట్టుకోవడమే.
గిన్నెలు తోమే అప్పలమ్మ, పాలు పోసే మనిషి, బట్టలు తీసుకెళ్లి ఉతికే చాకలి, ఇంట్లో కార్యాలు చేసే ఇంటి పురోహితులు, ఇంకా కూరలవాళ్లు, సరుకులు ఇచ్చే పైడిరాజు మామయ్య... ఇలా అందరికీ అమ్మ 'అక్కయ్య', నాన్నగారు 'మాస్టరు బాబు'!
మా నాన్నగారు 'శంకరాభరణం' శంకరశాస్త్రి టైపు. ఆయన ఎదురుగా ఎవరూ నోరెత్తేవారు కాదు—ఇంటా, బయటా! పిల్లలం కూడా నాన్నగారు ఇంట్లో ఉంటే నోరెత్తేవాళ్లం కాదు. అమ్మ మాత్రం చుట్టాల సురివి. "సుందరమ్మ చేతికి ఎముక లేదు, సాక్షాత్తు అన్నపూర్ణమ్మ తల్లి" అనేవారు అమ్మని అందరూ. మాకు కూడా ఊరందరినీ ఏదో వరుస పెట్టి పిలవడం, కష్టం-సుఖం కలిసి పంచుకోవడంగా గడిచిపోయాయి ఆ రోజులు.
పండగలకి బట్టలు కుట్టడంతో పాటు, పండగ రోజుల్లో నెలగంట పెట్టిన దగ్గరి నుండి మా అక్కచెల్లెళ్లు ముగ్గులు వేయడం, పండగ ముందు ఇల్లు శుభ్రం చేసి కడగడం... ఇలాంటి పనులన్నీ పిల్లల వంతే. అన్నయ్య, మా కజిన్స్, మా అన్నయ్య ఫ్రెండ్స్ ముగ్గుల మీద పెట్టిన భోగి పిడకల గురించి జోకులు వేసి ఏడిపించేవారు.
ఈ అన్నయ్య సెలవులకి రాగానే మేము దాచుకున్న డబ్బులన్నీ కబుర్లు చెప్పి తీసేసుకునేవాడు. "ఇస్తాను, ఇస్తాను" అని చెప్పి, వెళ్లే రోజు "అమ్మని అడిగి తీసుకో, నీకిమ్మని అమ్మకి చెప్పాను" అని వెళ్ళిపోయేవాడు. అమ్మని అడిగితే "ఇస్తాలే, లెక్క రాసుకో... అన్నీ కలిపి ఇస్తాను" అనేవారు. అలా లెక్క రాసుకోవడమే మిగిలేది! ఏ పండగో, పబ్బమో వస్తే "నీకు బట్టలు కొన్నాను కదా, అందులో వేసేసి కొన్నానులే" అనేవారు.
ఆ రోజుల్లో ఫ్రెండ్స్ ఇంటికి వెళ్లినా సాయంత్రం ఆరు లోపల ఇల్లు చేరకపోతే అమ్మ అష్టోత్తర శతనామావళి ఆరంభం! అందుచేత ఎక్కడున్నా ఆరు లోపల ఇంట్లో వాలేవాళ్లం.
దసరాకి బొమ్మల కొలువు పెట్టడానికి సహకరించేదాన్ని కానీ, ఆ పిలుపులు, పేరంటాలు నా వల్ల కాదు అని తిట్లు తినేదాన్ని. మా మిగిలిన అక్కచెల్లెళ్లు అలాంటివి చేసేవారు. సంక్రాంతికి పసుపు-కుంకుమ పంచడం కూడా నేను ఒక ఐదుగురికే, అదీ మా అమ్మ పోరుతో! అట్లతదియ ఆడుకోవడానికి ఓకే, పూజకి నో!
ఇలాగే నోములు, వ్రతాలు, పూజలు అంటే నో అని, లేదా తప్పక పూజ చేయాలి అని కూర్చోబెట్టేటప్పుడు "రత్న సింహాసనార్థం అక్షతాన్ సమర్పయామి" లాంటి పూజలు నాకు నచ్చక—"అలా ఎందుకు అనడం? ఏది ఇస్తున్నామో దాని పేరే చెప్పవచ్చు కదా" అని అమ్మ చేత ఫుల్ గా తిట్లు తినేదాన్ని. "అందరి పిల్లలు బుద్ధిగా చెప్పింది చేస్తుంటే, నువ్వు పిచ్చిపిచ్చి ప్రశ్నలు వేస్తావు ఎందుకు? చెప్పింది చెయ్యి" అని ಬ್ಯಾండ్ వేసేవారు మా అమ్మ.
ఆ ఏడాది అట్లతదియ పూజ రోజు పిడికిళ్లతో బియ్యం పట్టుకుని పీట మీద "తల్లి దండన, తండ్రి దండన, పుత్రుడి దండన, పురుషుడి దండన నా జీవితకాలం నాకు ఉండేట్లు చెయ్యి దేవుడా" అని ప్రార్థించమన్నారు. అప్పటి నా టీనేజ్ పోకడ—ఈ దండనల కోసం పూజేమిటి? ఇక నేను ఇలాంటి నోములు నోచను అనిపించి, అమ్మ చేత బుర్ర వాచేలా తిట్లు తినిపించింది. అప్పటికి ఆ పూజ పూర్తి చేశాను కానీ, ఆ తర్వాత మరి నోములు, వ్రతాలు అంటే నాకు బాగా చిరాకు వచ్చేసింది. అమ్మ చేయమనడం, నేను చేయననడం గానే గడిచింది.
చివరికి ఆవిడకి విసుగు వచ్చి, "బ్రహ్మదేవుడి నాలుగు బుర్రలు వేదాలు చదువుతుంటే ఐదో బుర్ర వెక్కిరించిందట! నువ్వు ఆ ఐదో బుర్రవిగా నాకు పుట్టావు. మిగిలిన పిల్లలు చెప్పినట్లు వింటారు, నువ్వు ఒక్కదానివే ఇలా ఎడ్డెం అంటే తెడ్డెం అంటావు. పిల్లల్ని కంటాం కానీ రాతల్ని కంటామా? నీ ఇష్టం వచ్చినట్లు అఘోరించు" అని అచ్చు వేసి వదిలేశారు.
ఇక టెన్త్ క్లాస్ పబ్లిక్ పరీక్షల సమయం రావడం... నాకు పరీక్షలలో కళ్లకలక! మా చిన్నాన్నగారి అమ్మాయి (తనూ టెన్త్) చదివి వినిపించడం, నేను పరీక్షలు రాయడం జరిగిపోయింది.
ఫలితాలు వచ్చాయి. మా చిన్న అన్నయ్య, చిన్నాన్నగారి అబ్బాయి థర్డ్ క్లాస్‌లో చూసి "నంబర్ లేదు, పరీక్ష పోయింది" అని చెప్పారు. మా చిన్నాన్న కూతురు థర్డ్ క్లాస్‌లో పాస్ అయింది. మా అమ్మ "సరేలే! కళ్లు బాగులేనప్పుడు పరీక్ష రాశావు, పోతే పోయింది... మళ్లీసారి బాగా చదివి రాద్దువులే" అని ఏడుపు లంకించుకున్న నాకు చెబుతుంటే, బయటికెళ్లిన నాన్నగారు పేపర్‌తో ఇంటికి వచ్చారు.
"సెకండ్ క్లాస్‌లో పాస్ అయ్యావమ్మా! ఇంకా శ్రద్ధ పెడితే భవిష్యత్తులో ఫస్ట్ క్లాస్ కూడా తెచ్చుకోగలుగుతావు" అన్నారు.
సీన్ మారిపోయింది! నేను వెయ్యి వాట్ల బల్బులా వెలిగిపోయే ముఖంతో నా ఫ్రెండ్స్‌ను కలవడానికి రివ్వున పరిగెత్తి వెళ్ళిపోయాను. మార్కులు వచ్చాక చూస్తే హై సెకండ్ క్లాస్ 59%! ఒక్క మార్కులో ఫస్ట్ క్లాస్ మిస్ అయ్యాను. ఇంగ్లీష్ 72, మ్యాథ్స్ 64. క్రిస్టోఫర్ కొలంబస్ అయిపోయాను!
ఇంటర్ విజయనగరం మహారాజా ఉమెన్స్ కాలేజీలో MPC గ్రూప్‌లో చేరాను.
ఆ తర్వాత మరెప్పుడైనా...
ఏదైనా టైప్ చేద్దాం అని కూచుంటామా
ఒకటి టైప్ చేస్తే మరోటి పడుతుంది
కొన్ని సంయుక్తా క్షరాలు టైప్ చేయటానికి తల ప్రాణం తో క్కి వస్తుంది.
ఎడిటింగ్ చేస్తే ముందున్న వాక్యమో, తరవాత వచ్చిన అక్షరాలు ఏవేవో వచ్చేయటమో జరుగుతుంది.
ఇంతా పదం కష్టపడి టైప్ చేసాక మనకి కావలసినది తప్ప వత్తుల తేడాలతో అన్ని ఆప్షన్స్ మనం ఎంచుకుందికి సిద్ధం గా ఉంటాయి. అవన్నీ ఆశ గా వెతికి మనకి కావలసిన పదం మనం ఆశించిన తీరు లో లేదని తెలుసుకుని అప్పుడు మళ్ళీ రాయడం , గుణింతం మోడ్ లలో గుణింతం మోడ్ సెలెక్ట్ చేసుకొని పదం టైప్ చేసుకుందాం అని తంటాలు పడుతుంటామా. మెసెంజర్ లో ముఖాలతో పాత సినిమాల్లో చందమామల్లో నటుల ముఖాల లా
ముఖా లెట్టుకుని 'రావోయి చందమామలు' కీ బోర్డ్ మీద అక్షరాలకు అడ్డు తగులుతూ...
పొరపాటున వేలు పడి ఎవడి మెసెంజర్ లోదో చాట్ బాక్స్ ఓపెన్ అయి పోయి ఇహ వాడు మనం ఇష్ట పూర్వకం గా వాడి చాట్ బాక్స్ తెరిచా మానుకుని మొదలెడ తాడు నస.
కర్ణుడి చావుకు కారణాలు అనేకం అని
తలలో పుట్టిన తలపు పురిట్లో నే సంధి
కొట్టడానికి లక్ష కారణాలు.
"సరే ఆ బాల పాప చిన్నెలన్నీ తట్టు
కుని బతికి బట్ట కట్టిన ఏ చిన్న
ఆలోచన నో పదాల్లో పొదిగే ఈ టైప్ కార్య క్రమం లో ఈ చిత్ర విచిత్ర విన్యాసాల కు గురి అయి ఆ యింతా మనం అనుకున్నది మనసు వీడి ఎటో వెళి పోతుంది. అనుకున్నది ఒకటి అక్షర మైనది ఒకటి అయి పోతుంది.
భావాలు ఉల్కలే. ఇప్పుడు కాయితాలు లేవు. వెంటనే అక్షరం గా అవతరించక పోతే ఏ కాగితం మీదో, తెర మీదో వాలక పోతే రాలి పోతాయి.
కాల గర్భం లో కలిసి పోతాయి.
నాలాటి మొబైల్స్ తప్ప మరేమీ అందుబాటు లో ఉండని వారికి ఊహ తెర మీద అక్షర మయే లోపల లక్ష రకాల గృహ కార్యాలు. ఇల్లాలి మీద ఆధార పడిన వాళ్ల ఆర్త నాదాలు. దొరికే అతి తక్కువ ఖాళీ
టైం లో ఇతరుల పోస్ట్ లు చూసి స్పందించటమా, మనకి తోచిన విరాయటమా అని తర్జన పర్జన పడటం లో మరో కొన్ని క్షణాలు ఉష్ కాకీ ఈ పోతాయి అనుకోండి.
ఇవన్నీ ఒక ఎత్తు అయితే...
టీ పెడుతుంటే వచ్చిన భావం టింగ్ రంగా అని వెంటనే పోస్ట్ అయి పోదు.
తరవాత కూర తరుక్కుని, బ్రేకఫాస్ట్ ప్రిపేర్ చేసుకుని, మంచినీళ్లు పట్టుకుని ఇలా 'కునీ' లు ఎన్నో ముగించుకు వచ్చి టైప్ చేదామను కునీ సరికి...
మనం ఛార్జింగ్ కి పెట్టిన మొబైల్ తీసేసి మరొకరు తమ మొబైల్ ఛార్జింగ్ పెట్టేసి, వాళ్ళ పని పూర్తి అయ్యాక మన మొబైల్ మళ్ళీ ఛార్జింగ్ పెట్టాలనే ఊసే లేకుండా ఉడాయిస్తారు.
మనం ఆనాటి భవ సాగర ఈత ముగించుకు మన చరవాణి ని చేతబూనిన గానీ మనకి సత్య దర్శనం కాదు. దాని జడ పరిస్థితి చూసి మనలో అలజడి అత్యధిక శక్తి స్థాయి కి...
అంత ఉత్తేజిత స్థాయి కి
మనసు వెళిపోయినా...
అక్కడ ఎక్కువ సేపు ఉండలేదు కదా! క్రోధం, స్మృతి భ్రంశం, బుద్ధి నాశం అనే తాత్కాలిక దశల్లో( meta stable states) రగిలి, పొగిలి, అలసి,సొలసి...
మనం ఎంత
ఎగిరి నా ఎవడూ పట్టించు కోడని జ్ఞానోదయం ఆయాకా...
చేసేది లేక మన మొబైల్ ఛార్జింగ్ లో పెట్టి ఈ లోపల మరో పని చూసుకు వచ్చి...
టైప్ చేద్దా మంటే ...
ఇందాక పని లో పరవళ్ళు తొక్కిన మనసు ...
తలుపులు గట్టిగా మూసేసుకుని "తలపులూ లేవు, గిలపులూ లేవు పో."అంటుంది.
నిజం గా ఈ పాట తో గొప్ప తంటా!...
పని లో ఉన్నపుడు పదే పదే పలకరించే పాట..
కావాలని పిలిస్తే కనబడక వ్యధే మనకి
అంటా!!
ఇది నా స్వానుభవం.
మరి మీరే మంటారో గానీ...
ఏమైనా గానీ...
"మనసులో పుట్టిన ఊహని
చటుక్కున పట్టేసుకుని
లటుక్కున గోడ కి కొట్టేయండి సుమీ!"...
కాచి వడ బోసిన అనుభవం తో
పొద్దు న్నే కాకిలా అరిచి గోల చేసి
మరీ చెబుతున్నా...
"ఎహే! ఇవన్నీ నీకంటా మాకు బాగా తెలుసు గానీ పోయి పన్జూసుకో !" అంటారా...
"అలక్కా నీయండి బాబూ!ఎల్లొత్తా!!!😀😀😀
కూడు,గూడు, లేక అలో మని జనం అలమటిస్తుంటే మనకి అంతరిక్షం లో ప్రయాణాలు, స్పేస్ మీద పరిశోధనలు
అవసరమా?
"ఇస్రో ఏమి ఊడ బొడిచింది. స్పేస్ రీసెర్చ్ ఫండింగ్ వేస్ట్అ."ని చులకన గా మాట్లాడే వాళ్ళని ఏమి అనాలో నాకర్ధం కాదు.
ఈ రోజు కమ్యూనికేషన్స్ ఇంతగా అభి వృద్ధి చెంది పల్లె ల లోకి కూడా మనం చేర గలుగుతున్నాము అంటే ఉపగ్రహాల ద్వారా కాదా. రాకెట్ సైన్స్, రోదసి లోకి ఉపగ్రహాలు పంపటం వ్యర్ధమా.
అంతరిక్ష పరిశోధనల వలన, ఉపగ్రహాలను ఉపయోగించటం వలన భారత్ లాంటి పెద్ద దేశానికి కలిగే ప్రయోజనాలు ఈ రోజు మీకు వెంటనే తెలియక పోవొచ్చు. వాటి ఫలాలు మనం నిత్య జీవితం లో ఉపయోగిస్తున్నాం అనే స్పృహ లేక పోవొచ్చు.
కానీ భవిష్యత్ లో వాటి వల్ల కలిగే బహుళ ప్రయోజనాలు ఊహకే అందని స్థాయి లో ఉంటాయి.
అంత పెద్ద దేశ మైన చైనా 2050 కల్లా
స్పేస్ బేస్డ్ సోలార్ పవర్ స్టేషన్స్ నిర్మించాలని ప్రణాళికలు రచిస్తోంది.
భూమి మీద సూర్య రశ్మి కొద్ది సేపు మాత్రమే ఉంటుంది. అదే రోదసి లో అయితే అవిరామం గా సూర్య రశ్మి లభిస్తుంది. దానిని వినియోగించి పవర్ ఉత్పత్తి చేసుకుంటే దాని వలన వాతావరణ కాలుష్యం కూడా తగ్గి పోతుంది అని కాలుష్యం పెద్ద సమస్య అయిన చైనా స్పేస్ నుండి పవర్ ఉత్పత్తి చేయటానికి
చక చకా పావులు కదుపుతుంటే మనం అసలు
GPS సిస్టం ను, మొబైల్ ఫోన్స్, ఇంటర్ నెట్ పగలూ, రాత్రి తేడా లేకుండా వాడుతు ఎందుకొచ్చిన స్పేస్ రీసెర్చ్, ఉపగ్రహాలు అని మన శాస్త్రజ్ఞులని, పరిశోధన లని చులకన గా మాట్లాడుతున్నాము.
సమశీతోష్ణ మండలం వుంటూ, భూమధ్య రేఖ మీద ఉన్న మనకి సోలార్ పవర్ ఉత్పత్తి చాలా చక్కని అవకాశం. ఆ దిశ లో సాగే పరిశోధనలు
మనకి చాలా ఉపయోగకరం. దానికి నిధుల వినియోగం మంచిదే. ఆ పూర్వా పరాలు తెలుసు కోకుండా దేనికొచ్చిన స్పేస్ రీసెర్చ్, ఉపగ్రహాల సాంకేతికత అనటం తొందర పాటే.
మనిషి ఎగర గలడా?? .ఎందుకొచ్చిన దండగ పని అని ఆ రోజు ఆ పరిశోధన ఆపి ఉంటే ఈ రోజు విమానాలు సాధ్య పడేవా...
గ్లోబ్ లో ఎక్కడ ఏది జరిగినా ఈ రోజు మనకి ఎలా తెలుస్తోంది. వినగలుగు తున్నాం, చూడగలుగుతున్నాం. బాగా మెరుగు పడిన సమాచార సరఫరా వ్యవస్థ ఎలా సాధ్య పడింది ఉపగ్రహాల వినియోగం వలనే కదా.
ఏ శాస్త్రీయ పరిశోధన ఏ కొత్త సాంకేతికత కూ, ఉపకరణాలు కి దారి తీస్తుందో. అది జన బహుళ్యానికి ఎలా ఉపయోగ పడుతుందో మనం ఈ రోజే చెప్పెయ్య లేము.
ఆశించిన ఫలితాలు వచ్చేవరకూ అకుంఠిత దీక్ష తో సాధిస్తూ సాధన దిశగా కొనసాగాలి.
ఎలక్ట్రిక్ బుల్బ్ కనిపెట్టటానికి ముందు ఎడిసన్ ఎన్నో సార్లు విఫలం అయ్యాడు. అయితే " నా ప్రతి వైఫల్యం నుండీ ఆ పని ఎలా చేయ కూడదు అనే దానికి సంబందించిన కొత్త అంశం నేర్చు కున్నాను." అన్నాడు.
శాస్త్ర పరిశోధన లో వైఫల్యాలు ఉంటాయి. అంత మాత్రాన వాటి లో పెట్టు బడులు వృధా అనే వాళ్ళకి ఒక నమస్కారం.
ఈ రోజు దేశం లో నిరుపేదలకు చేయాల్సింది చేయాలి. గ్రామాలు అభివృద్ధి చేయాలి. ఉపాధి అవకాశాలు పెంచాలి. ఎవరూ కాదనరు.
వాటి కి ముందు నిధులు వినియోగించాలి అని ఉన్నవన్నీ వాటికి పంచి పెట్టి, భవిష్యత్ లోనయినా ఈ పరిస్థితి మార్చటానికి అవకాశం ఉన్న దారులు మూసి వేస్తే ఎప్పటికీ ఇక్కడే ఉంటాం. చీకటి, అజ్ఞానం లోనే మగ్గుతాము.
శాస్ట్రీయ దృక్పధం, సరి అయిన తర్కం, హేతు బద్ధత లేకుండా ప్రతి దాన్ని విమర్శిస్తూ , వ్యక్తి వైఫల్యాల కి వ్యవస్థ ను నిందించే ధోరణి తో మనం ఏమి సాధించ లేము. వ్యక్తి సంస్కారం, పని సంస్కృతి లేని చోట పురోభి వృద్ధి అసాధ్యం.
ఎటువంటి అభివృద్ధి నిరోధక భావాలకు లోబడక శాస్త్రీయ పరిశోధనలు చేస్తూ వచ్చే ఫలాలు జన హితానికి ఉపయోగ పడే తీరు లు అన్వేషించటం. మన దేశానికి తప్పని సరి అవసరం.
వ్యక్తులు గా ముందు పరిణితి రావాలి. మన ప్రాధాన్యాలని నిర్ణయించు కోవాలి. ఏది మన వ్యక్తి వికాసానికి,
వ్యవస్థ హితానికి పనికి వస్తుందనే కనీస స్పృహ లేకుండా లేకుండా అవాంఛిత భావ జాలాలు ను నేటి తరాల్లో పాదు కొల్పి వారి లో ఆవేశ కావేశాలు రెచ్చ గొట్టటము మానాలి.
అయితే ఏది ఉచితం, ఏది అనుచితం అనే స్పృహ నేడు చదువుకున్న వారి లోనే లోపిస్తున్న సందర్భాలు కన
బడుతున్నాయి. అదే మన దేశం లో
పెద్ద విషాదం.
ఈ దేశం లో వాక్స్వాతంత్రం పిచ్చి వాడి చేతి రాయి లా ఉంది. దాని దెబ్బ ఎక్కడ ఎలా తగులు తుందో చెప్పలేని అయోమయం. ఫలితం గా
నిర్మాణాత్మక కార్య నిరోధం, విలువైన వనరుల వ్యర్థం, దాని వలన ఆశించిన స్థాయి లో అభివృద్ధి కొరవడటం మన కళ్ళ ముందు వాస్తవం.
నేను అంతరిక్ష పరిశోధన కి,ప్రయాణానికి అన్ని నిధులు ఖర్చు పెట్టమన లేదు..
ఆ రంగం లో మన వెసులు బాటు బట్టి కొనసాగడం మంచిదే.
దానిలో పెట్టటం తెలివి తక్కువ పని అనటం ని సమంజసం కాదు అంటున్నా..
అలాగే అన్నీ వేదాల్లో ఉన్నాయనటం లేదు..వాటి లో ఏముందో, లేదో తెలియ కుండా చులకన గా మాట్లాడట మంచిది కాదు అంటున్నాను.
ఈ తరాలు వాళ్ళకి వాళ్ళు ఆసక్తి ఉంటే చదివి ,విశ్లేషించి వాస్తవాలు తెలుసుకుంటారు..ఈ లోపల మనం సరిగా అధ్యయనం చేయకుండా మన భావ జాలాలు, వ్యాఖ్య లతో ఈ తరాల మనసులు కలుషితం చేయటం సరి కాదు అంటున్నా.
అంతే గానీ నేను బీదల కడుపులు కొట్టి స్పేస్ రీసెర్చ్ కి ఖర్చు పెట్ట మనటం లేదు.
ప్రాధాన్యత లు నిర్దేశించుకుని ఖర్చు చేయాలి..
అంత మాత్రం చేత విజ్ఞాన వేత్తల కృషి, పరిశోధనల ని గురించి చిత్తం వచ్చి నట్లు మాట్లాడటం
సమర్ధనీయం కాదు అన్నది పూర్తిగా నా వ్యక్తి గత అభిప్రాయం మాత్రమే.
రిస్కీ విస్కీ!!
నీ ముందు టీపాయ్ మీద కూచోబెట్టి,
నిలువెల్లా మోహంతో నను చూపులతో తాగేస్తూ...
మంచింగ్, సహచరులు మధురానుభూతులు అందిస్తుంటే,
అంచెలంచెలుగా నన్ను గ్లాసులోకి,
చుక్క చుక్కగా వెచ్చగా నీలోకి
నింపుకుంటూ—
నీతో పాటు నువ్వు తాకిన
స్వాప్నిక సీమల శిఖరాలను అధిరోహింపజేసి—
నేను ఖాళీ అవగానే
ఒక్కసారి నువ్వు పక్కకి విసిరేస్తే;-
నేను నిండుగా ఉన్నప్పుడు
ఆప్యాయంగా అణువణువూ తడిమిన
నీ హస్త స్పర్శ నన్ను చుట్టేస్తూ...
గాఢానురక్తితో నాలోని రసంలో
లయమైన నీ అధరామృత సాన్నిహిత్యం నన్ను రగిలిస్తూ...
ఆనాటి క్షణాలు
అరక్షణపు మిణుగురులు!
కానీ, అవి నిన్నటి పచ్చి నిజాలు—
నను వీడని నీ వెర్రితనపు తపనలు,
రేపు లేకుండా చేస్తూ
నీకు నే పాడే జ్వలన రాగాలు.
నీ స్పర్శ,
నీ అధర రస మైత్రి
నాకు కరువవుతాయని తెలిసినా...
"విషకన్యతో పొందు
వికటించు ముందు!" అని
ఎంత మొత్తుకున్నా,
నా పైమెరుగులు నిన్ను ఊరుకోనియ్యవు.
నిలువెల్లా నువ్వు నింపిన శూన్యంతో నేను నీ దెస...
నాలాగే మోహంతో వెర్రెత్తిస్తూ
నీ ముందు మళ్ళీ మరో నేను!
తెల్లారి గది చిమ్మాక,
నీ తలపులతో నిశ్శబ్దంగా నేనూ...
నాలాంటి ఎన్నెన్నో నేనులూ...
స్టోర్ రూమ్ చీకటి సమాధిలోకి!
తరువాత అక్కడా నిండిపోయి చోటులేక,
సీసాలమ్మేవాడి బుట్టలోకి నిర్వికారంగా...
మాలోని రసం ఒక్కొక్కటిగా
నీ అంగాంగం నిర్వీర్యం చేస్తూ...
నువ్వు రిక్తుడవైన నాడు,
మళ్ళీ రసం నింపుకోగలిగిన మమ్మల్ని చూస్తే...
మరి నీలో జీవ రసం నింపుకోలేని
నీ శూన్యత నిన్నే వెక్కిరిస్తూ!
— సావిత్రీ రమణారావు
